บทที่ 148 ของถูกมาส่งถึงที่ไม่ควรโลภ

ช่วงบ่าย หยางจ้านกับพี่สาวใช้เวลาวางแผนอยู่ที่บ้านนานกว่าสองชั่วโมง โดยสรุปแล้วมีประเด็นหลักๆ ดังนี้:

เรื่องบ้านที่ต่างจังหวัดต้องรีบจัดการให้เสร็จโดยเร็ว เพื่อให้มั่นใจว่าครอบครัวจะย้ายเข้าไปอยู่ได้ทันช่วงตรุษจีน ต้องมีการจัดงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่เชิญญาติสนิทมิตรสหายมาร่วมแสดงความยินดี ไม่ใช่เพื่อหวังเงินใส่ซองแค่นิดหน่อย แต่เพื่อเป็นการเชิดหน้าชูตาให้พ่อกับแม่ การได้หน้าได้ตานั้นดีต่อสุขภาพกายและใจยิ่งกว่าการได้กินปลิงทะเลบำรุงตั้งหลายกิโลเสียอีก

ต่อมาคือเรื่องการหาช่องทางทำธุรกิจเล็กๆ น้อยๆ ให้พี่สาว เพราะการให้เธอกลับไปหางานทำที่บ้านเกิดคงไม่ค่อยตอบโจทย์นัก คำกล่าวที่ว่า "มีหน้าร้านทำเลดีหนึ่งคูหา เลี้ยงคนได้ถึงสามชั่วอายุ" ยังคงใช้ได้จริงในบางทำเล หยางจ้านจะเป็นคนออกทุนและชี้เป้าทำเลให้ ส่วนหยางหลานมีหน้าที่กลับไปลงมือทำ ไม่ว่ารายได้จะมากหรือน้อย ขอแค่มีรายได้ที่มั่นคงและต่อเนื่อง หยางหลานถึงจะสามารถลงหลักปักฐานพัฒนาตัวเองอยู่ที่บ้านเกิดได้อย่างสบายใจ

หลังจากตกลงกันเรียบร้อย ทั้งสองคนก็โทรกลับไปหาพ่อกับแม่ที่บ้าน พอได้ยินว่าหยางหลานยอมกลับไปตั้งรกรากที่บ้านเกิด สองผู้เฒ่าปลายสายก็ดีใจจนหุบยิ้มไม่ลง รับปากเป็นมั่นเป็นเหมาะว่าอีกสองวันจะตื่นแต่เช้าไปตระเวนหาซื้อไก่บ้านเป็ดบ้านตามชนบทมาทำของอร่อยต้อนรับลูกสาวกลับบ้าน

จนกระทั่งบ่ายสี่โมง หยางจ้านถึงได้บอกลาพี่สาวและเดินทางกลับ