บทที่ 149 ปลาเค็มแสนสุขกับการปล่อยจอย

มุกหลอกขายของถูกที่เหล่าขงเกือบจะตกเป็นเหยื่อ กลายมาเป็นเรื่องขำขันประจำแผนกธุรกิจในวันต่อมา หลังจากหัวเราะกันพอหอมปากหอมคอ ทุกคนก็ถือโอกาสเตือนสติกันเองว่า โอกาสที่จะได้ของดีราคาถูกนั้นมีน้อยกว่าโอกาสที่จะโลภมากแล้วเสียเงินฟรีเสียอีก

หลังจากช่วงของการปรับตัว การทำงานฝ่ายขายของหยางจ้านก็กลับเข้าสู่โหมด "หาปลาสามวันตากแห้งสองวัน (ทำๆ หยุดๆ)" หรือวิถีปลาเค็มนั่นเอง เมื่อเทียบกับช่วงก่อนที่จะได้โปรเจกต์ถมทะเลมาเป็นลูกค้า งานก็ถือว่าเยอะขึ้นมาหน่อย แต่หน้าที่หลักๆ ของเขาก็แค่การนั่งแบ่งออร์เดอร์ในออฟฟิศ แล้วถ้าจำเป็นก็โทรหาพี่เหว่ยให้ช่วยจัดรถไปส่งเท่านั้นเอง

ส่วนเรื่องการลงพื้นที่ติดตามงาน หยางจ้านก็ถือซะว่าเป็นการออกไปยืดเส้นยืดสายเปลี่ยนบรรยากาศ พอเริ่มเบื่อๆ นั่งแช่ในออฟฟิศ เขาก็จะขับรถออกไปที่ไซต์งาน ยืนสูบบุหรี่ จิบชา คุยกับลูกค้าสักพัก แล้วก็ขับรถกลับมานั่งอู้ต่อที่แผนก

ช่วงสองสามวันนี้ตารางชีวิตของหยางจ้านค่อนข้างเป็นระบบ ตื่นเช้ามาพาสุนัขไปเดินเล่นและวิ่งออกกำลังกาย เสร็จแล้วก็ไปกินมื้อเช้าและจิบชาที่แผนกธุรกิจ ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมงเพื่อเช็กออร์เดอร์และแจกจ่ายงานให้ซุนเต๋อจื้อกับหลิวเสี่ยวหัว จากนั้นก็นั่งแช่อยู่หน้าคอมพิวเตอร์จนหมดเวลาช่วงเช้า

หลังกินมื้อเที่ยงเสร็จก็กลับไปนอนพักที่บ้าน พอตกบ่ายก็เริ่มขี้เกียจเข้าออฟฟิศ ประจวบกับเป็นเวลาที่แฟนสาวกำลังทำงาน หยางจ้านเลยมีเวลาว่างไปตกปลาชิลๆ