บทที่ 150 ลาออกแบบสายฟ้าแลบเพื่อมาพึ่งพิง

ผ่านค่ำคืนอันเร่าร้อนไป วันรุ่งขึ้นก็เป็นวันศุกร์ วันดีๆ ที่คนส่วนใหญ่รู้สึกผ่อนคลาย หยางจ้านเพิ่งกินมื้อเช้าเสร็จและเดินลงมาจากชั้นสามของแผนกธุรกิจ โทรศัพท์จากหยางหลานพี่สาวก็ดังขึ้น

"เสี่ยวจ้าน พี่เก็บกระเป๋าเสร็จแล้วนะ ไม่ต้องเอารถมารับหรอก พี่จะไปอาศัยอยู่กับนายสักสองสามวัน ถือโอกาสเป็นตัวแทนพ่อกับแม่ไปตรวจดูการใช้ชีวิตการทำงานของนาย แล้วก็ไปดูหน้าแฟนสาวคนสวยของนายด้วย"

"ห๊ะ~" หยางจ้านรับสายแล้วถึงกับงง ผ่านไปแค่สองสามวันพี่สาวก็เก็บของพร้อมออกเดินทางได้เลยเหรอเนี่ย ประสิทธิภาพการทำงานของโรงงานไต้หวันมันสูงขนาดนี้เลยหรือไง?

"ไหนบอกว่าต้องใช้เวลาเดินเรื่องเป็นสัปดาห์ไง ทำไมเสร็จเร็วจัง ไม่ต้องรอส่งมอบงานให้คนใหม่ที่จะมาแทนเหรอ?"

"นายคิดมากไปแล้ว โรงงานเราน่ะขาดพนักงานต๊อกต๋อยไปสักคนก็ไม่กระทบอะไรหรอก พอพี่แจ้งลาออกกับทางโรงงาน เถ้าแก่ก็รีบส่งแฟนเด็กของเขามาเสียบแทนทันทีเลย เพราะเถ้าแก่เนี้ยกำลังจะบินมาจากไต้หวัน เขาเลยรีบฉวยโอกาสตอนที่พี่กำลังจะออก รีบเอาเด็กลงตำแหน่งแทนไง"