บทที่ 160 มีธุระหรือไม่มีก็ขอเป็นปลาเค็มสักหน่อย

คนเราพอมีเรื่องให้ยุ่งวุ่นวายก็มักจะรู้สึกว่าวันเวลาผ่านไปไวเหลือเกิน เหมือนอย่างเมื่อวานที่หยางจ้านมัวแต่คลุกคลีอยู่กับคนของบริษัทกวางฮุ่ยทั้งวัน ออกจากบ้านแต่เช้ากลับมาอีกทีก็มืดค่ำ โดยไม่ทันรู้สึกตัววันหนึ่งก็ผ่านไปเสียแล้ว

ถ้าเป็นเมื่อก่อน หยางจ้านคงคิดว่านี่คือชีวิตที่คุ้มค่า การจัดการธุระใหญ่เสร็จสิ้นพร้อมกับผลตอบแทนที่คาดหวังไว้สูง ย่อมช่วยยกระดับความพึงพอใจในชีวิตแบบนี้ แน่นอนว่าหยางจ้านในตอนนี้ก็รู้สึกพอใจเช่นกัน เพียงแต่เขาไม่ได้คาดหวังจะให้ทุกวันเป็นแบบนี้เหมือนในชาติก่อนอีกแล้ว

ดังนั้น ในวันที่อากาศแจ่มใสลมพัดเย็นสบายเช่นวันนี้ หยางจ้านจึงตัดสินใจแอบอู้ไปทำเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่เขาชอบ แต่บางทีคำว่า "แอบ" อาจจะไม่ค่อยตรงนัก เพราะหยางจ้านเห็นชัดว่ากำลังโดดงานไปหาความสำราญอย่างเปิดเผย

หลังจากรับเลี้ยงฮุยฮุยและอาฉี รูปแบบการออกกำลังกายตอนเช้าของหยางจ้านก็เปลี่ยนไปมาก เขาแทบจะไม่ไปยกเหล็กที่ยิมของสถานีตำรวจอีกเลย ส่วนใหญ่จะพาสุนัขทั้งสองตัวไปวิ่งไปกลับบนเส้นทางสีเขียวริมทะเล หรือถ้ามีอารมณ์หน่อยก็อาจจะลงไปว่ายน้ำในทะเลสักสองสามร้อยเมตร ตราบใดที่ไม่เรื่องมากเกินไป การว่ายน้ำออกกำลังกายในทะเลปิดแบบนี้ก็ได้ผลดีเยี่ยมทีเดียว

จากนั้นจึงกลับมาล้างหน้าแต่งตัว ไปที่แผนกธุรกิจเพื่อกินมื้อเช้าและลงชื่อเข้างาน เช็กแผนการจัดส่งของซุนเต๋อจื้อและหลิวเสี่ยวหัวในวันนี้ เมื่อพวกเขาออกไปกันหมด หยางจ้านก็กลายเป็นอิสระชนอย่างเต็มตัว