บทที่ 161 แสดงความจริงใจด้วยความสามารถ

นอนกลางวันจนถึงบ่ายสองโมงกว่าๆ ถึงได้ลุกจากเตียง จะมานั่งตรากตรำทำงานหนักไปทำไมกัน ในเมื่อสิ่งที่ทุกคนโหยหาคือชีวิตแบบ 'ฮ่องเต้ไม่ยอมออกว่าราชการเช้า' กันทั้งนั้น!

หยางจ้านเดินขึ้นไปบนห้องหนังสือชั้นสาม จู่ๆ ก็เกิดอารมณ์อยากจะปูทางให้ธุรกิจนิยายของตัวเองขึ้นมา เพราะมัวแต่ยุ่งเรื่องผู้หญิงจนทำให้ความเร็วในการปั่นงานลดลง ตลอดเดือนที่ผ่านมาสต็อกนิยายเริ่มร่อยหรอ เพื่อไม่ให้ขาดตอนเขาเลยต้องลดจำนวนการอัปเดตจากวันละหนึ่งหมื่นตัวอักษรเหลือเพียงหกพันตัวอักษรเท่านั้น

ตอนนี้หยางจ้านมองว่าเรื่องนี้เป็นเพียงงานอดิเรก เป็นที่ยึดเหนี่ยวจิตใจให้กับการใช้ชีวิตในโลกใบนี้มาตลอดยี่สิบสามสิบปี ส่วนเงินที่หาได้จากทางนี้เขาตั้งใจจะเก็บแยกไว้เป็นค่าเล่าเรียนให้ลูกชายลูกสาวในอนาคต การตั้งเป้าหมายเล็กๆ แบบนี้อย่างน้อยก็ช่วยเพิ่มแรงผลักดันให้หยางจ้านมีแรงพิมพ์งานต่อไปได้

ในห้องหนังสือที่กว้างขวางและเรียบง่ายตอนนี้มีคอมพิวเตอร์ตั้งอยู่สองเครื่อง เครื่องหนึ่งเหยียนเฟิงให้มา ส่วนอีกเครื่องเหยียนเฟิงก็ให้มาเหมือนกัน การใช้รูปประโยคซ้ำซากแบบนี้ก็แค่ต้องการสื่อถึงที่มาที่ไปเท่านั้นเอง

ตอนขึ้นบ้านใหม่ที่เบอร์ 168 เหยียนเฟิงหิ้วคอมพิวเตอร์มาด้วยสองเครื่อง เขาจองไว้ห้องหนึ่งกะว่าเวลามาพักจะได้มีคอมพิวเตอร์เล่น แต่ตั้งแต่รู้ว่าเฉินเฉินจะแวะมาบ่อยๆ เขาก็ยอมสละฐานที่มั่นนี้ไป คอมพิวเตอร์ในห้องเขาก็เลยโดนหยางจ้านยึดมาใช้งานแทน