บทที่ 162 เซ่งเกออยู่ที่เซินเจิ้นเฝ้ารอวันพบหน้า

คุยธุระที่บริษัทกวางฮุ่ยเสร็จยังไม่ทันถึงห้าโมงเย็น หยางจ้านก็บอกลาคำเชิญไปเที่ยวต่อแบบครบวงจรของสองพี่น้องตระกูลหลี่อย่างเต็มภาคภูมิ

ล้อเล่นน่า ถ้าบอกว่าไปตีไพ่ กินข้าว หรือนวดเท้าผ่อนคลายก็ว่าไปอย่าง หยางจ้านไม่เกี่ยงที่จะไปอวดดวงหาค่าน้ำมันรถกลับมาหรอก แต่เล่นจะจัดหนักจัดเต็มแบบ "ปลอดภัยไว้ใจได้ สวยสะดุดตา" มาล่อกันโต้งๆ แบบนี้ กระแอม... ต้าเหล่าหยางของเราไม่ใช่คนแบบนั้นแน่ๆ เขาจึงรีบขอตัวชิ่งหนีออกมาทันที

เมื่อขึ้นรถหยางจ้านลูบอกตัวเองเบาๆ พลางอุทานถึงยุคสมัยที่เต็มไปด้วยสิ่งล่อตาล่อใจพวกนี้ เส้นแบ่งศีลธรรมบางๆ ต้องใช้จิตใจที่เข้มแข็งถึงจะรักษาไว้ได้ โชคดีที่พอกลายเป็นเรื่องที่ต้องตามน้ำเขากล้าพอที่จะปฏิเสธโดยตรง ไม่อย่างนั้นคงไหลไปตามกระแสสังคมไปแล้ว เรื่องแบบนี้มีแต่คนที่เคยผ่านมาก่อนเท่านั้นถึงจะเข้าใจ!

ขณะขับรถ เขาต่อสายหากู้เหว่ยทันที ทางนั้นกดรับสายหลังจากดังเพียงไม่กี่ครั้ง

"เถ้าแก่ครับ สวัสดีตอนบ่ายครับเถ้าแก่ คิดถึงจังเลย..." กู้เหว่ยมักจะเริ่มต้นบทสนทนาด้วยความกะล่อนแบบนี้เสมอ