บทที่ 163 เพื่อนร่วมห้องพบหน้า เฮฮาตามประสาคนกันเอง

คนที่หลัวเซ่งนัดมาในคืนนี้ล้วนเป็นเพื่อนร่วมชั้นสมัยมหาวิทยาลัยของหยางจ้าน โดยเฉพาะหลัวเซ่งและเหยียนจื้อหงนั้นเป็นรูมเมทที่กินนอนด้วยกันมาตลอดสี่ปี ส่วนเจียงหลินเซินก็คือหัวหน้าชั้นในช่วงสองปีสุดท้าย

ความสัมพันธ์ของเพื่อนกลุ่มนี้เป็นประเภทที่ว่า ต่อให้ไม่ได้โทรศัพท์หรือติดต่อกันผ่านอินเทอร์เน็ตเลยเป็นปีๆ แต่พอได้มาเจอกันเมื่อไหร่ก็สามารถกอดคอคุยกันได้ทุกเรื่องอย่างสนิทใจ

ความจริงแล้ว นอกจากเจี่ยงฉี่เชาที่เป็นคนบ้านเดียวกันแล้ว เพื่อนที่หยางจ้านสนิทที่สุดตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัยก็คือเพื่อนร่วมห้องกลุ่มนี้แหละ

เนื่องจากเหยียนจื้อหงทำงานอยู่แถบชานเมืองเซินเจิ้น ส่วนเจียงหลินเซินในชาติก่อนตอนที่หยางจ้านย้ายมาทำงานที่เซินเจิ้นเขาก็กลับไปเรียนต่อที่ฉางซาแล้ว ใช่แล้ว หมอนั่นทำงานไปได้สองปีก็รู้สึกเบื่อเลยสอบกลับเข้าไปเรียนต่อปริญญาโท ด้วยเหตุนี้ในการมาเซินเจิ้นหลายครั้งก่อนหน้านี้ หยางจ้านจึงไม่ได้ติดต่อพวกเขาเลย

การที่หลัวเซ่งมานัดรวมตัวกันครั้งนี้ หยางจ้านจึงถือโอกาสมาสังสรรค์กับเพื่อนกลุ่มนี้ให้เต็มที่ ความสัมพันธ์ระหว่างเพื่อนที่ไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์ใดๆ มีเพียงความทรงจำอันบริสุทธิ์ในวัยเยาว์เท่านั้น