บทที่ 167 ฉิงฉิงระบายความในใจกับรักที่เลือกยาก

คืนนั้น หลัวเซ่งที่ยังคงอยู่ในอาการตกตะลึงก็นอนหลับสบายอยู่ใน "คฤหาสน์" ของหยางจ้าน พี่น้องสองคนที่เคยนอนห้องเดียวกันมาตลอดสี่ปีในมหาวิทยาลัย แม้จะห่างหายกันไปสองปีหลังจากออกสู่โลกกว้าง แต่ก็ไม่ได้มีช่องว่างระหว่างกันมากมายนัก

ทั้งสองคนเปลี่ยนชุดอยู่บ้าน ยกเก้าอี้มานั่งที่ระเบียง หยางจ้านเปิดไวน์แดงหนึ่งขวด แกล้มกับขนมขบเคี้ยวแบบซองที่เฉินเฉินซื้อมาตุนไว้คราวก่อน นั่งมองสวนสาธารณะและแสงไฟระยิบระยับยามค่ำคืนเบื้องหน้า พูดคุยสัพเพเหระกันจนดึกดื่น

เช้าวันรุ่งขึ้นเวลาหกโมงกว่า หลัวเซ่งก็ตื่นแต่เช้าและออกไปแล้ว ทิ้งกระเป๋าเป้ไว้ที่บ้านหยางจ้าน คืนนี้เขาจะกลับมาดื่มเหล้าและเล่าประสบการณ์การเป็น "ลูกสมุนหิ้วกระเป๋า" ให้ฟังอีก

วันนี้หยางจ้านว่างมาก เขานอนจนตื่นเองแล้วออกไปหาอะไรกินเป็นมื้อเช้า บ้านที่ประกาศให้เช่าเมื่อครึ่งเดือนก่อนก็ปล่อยเช่าได้หมดแล้ว ค่าเช่าและเงินมัดจำถูกโอนเข้าบัญชีธนาคารของเจ้าของบ้านเรียบร้อย ค่านายหน้าอะไรต่างๆ ก็จ่ายครบหมดแล้ว ต่อให้หยางจ้านอยู่ใกล้แค่นี้ เขาก็ขี้เกียจเดินไปตรวจดูห้องด้วยซ้ำ

ช่วงสาย เขาขับรถไปรับเฉินเฉิน พาไปเดินเล่นที่สวนพฤกษศาสตร์ฝั่งตะวันออก และแวะไหว้พระที่วัดใกล้ๆ จะเชื่อหรือไม่ก็อีกเรื่องหนึ่ง แต่ในเมื่อเรื่องเหลือเชื่ออย่างการกลับชาติมาเกิดยังเกิดขึ้นได้ หยางจ้านก็คิดว่าอย่างน้อยตัวเองควรจะมีความเคารพยำเกรงต่อสิ่งลี้ลับไว้บ้าง