บทที่ 166 คืนดึกสงัดกับการรับเลี้ยงคนโสด

สามทุ่มตรง ทั้งสี่คนกินข้าวอิ่มจ่ายเงินเสร็จก็เดินออกจากร้านมายืนเรียงแถวเกาะราวเหล็กริมถนน

"แหวะ~ อ่อก~" คืนนี้เหยียนจื้อหงดื่มเบียร์เกินพิกัดไปสองขวด เขายืนเกาะราวเหล็กทำท่าจะอ้วกแต่ก็อ้วกไม่ออก ผ่านไปไม่กี่วินาทีก็ส่ายหัวไปมา เหมือนรู้สึกว่าหัวไม่ใช่ของตัวเองแล้ว

หยางจ้านกับเพื่อนอีกสองคนยืนสูบบุหรี่อยู่ข้างๆ มองดูอาการของเขาอย่างชาชินและไม่ได้เข้าไปยุ่งอะไร

เจียงหลินเซินหันหลังพิงราวเหล็ก เหล้าขาวแค่สามเหลียงสำหรับเขาแล้วถือว่ายังไม่ทันได้เริ่มดื่มด้วยซ้ำ เขาพ่นควันบุหรี่แล้วถามขึ้นว่า "เอาไงต่อเซ่งเกอ คืนนี้ไม่มีนัดที่ไหนต่อ งั้นไปนวดเท้ากันไหม?"

หลัวเซ่งไม่มีธุระอะไรต้องทำต่อ เขาใส่กางเกงสแล็กซ์เสื้อเชิ้ตแถมยังสะพายเป้ใบใหญ่อีกต่างหาก เขาส่ายหน้าตอบว่า "นวดเท้าเอาไว้ก่อนเถอะ ประชุมมาทั้งวันเหนื่อยจะแย่ พรุ่งนี้เช้าต้องรีบไปรับฉิงฉิงที่สถานีรถไฟอีก เดี๋ยวหาที่นอนพักผ่อนดีกว่า ปลายเดือนนี้พวกเราเจอกันที่ฉางซา เดี๋ยวฉันเป็นเจ้าภาพจัดให้เต็มที่เลย!"