บทที่ 170 ในห้องเรียนน่าเบื่อ นอกห้องเรียนสุดเหวี่ยง

กลุ่มของหยางจ้านอิ่มอร่อยกับมื้อเที่ยงจนพุงกาง พอกลับมาถึงศูนย์ฝึกอบรมก็ยังมีเวลาไปงีบหลับพักผ่อนที่ห้องพักชั้นบนได้อีกเป็นชั่วโมง ห้องพักของศูนย์ฝึกอบรมไม่ใช่หอพักนักศึกษาซอมซ่อ แต่เป็นห้องพักเตียงคู่มาตรฐานระดับโรงแรมเครือข่ายเลยทีเดียว เผลอๆ การตกแต่งอาจจะดูดีกว่าโรงแรมที่ต้องคุมงบประมาณเสียอีก

บ่ายสองโมงตรง คอร์สอบรมเริ่มขึ้นตรงเวลา ชายร่างท้วมสวมเสื้อเชิ้ตแขนยาวลายทางเดินเข้ามาในห้อง หลัวหยวนเดินตามหลังมาเงียบๆ โดยไม่ได้กล่าวแนะนำอะไร เธอหยิบสมุดบันทึกไปหาที่นั่งมุมห้อง แน่นอนว่าเธอคงไม่ได้ว่างจนอยากมานั่งฟังบรรยายหรอก น่าจะแค่อยากมาดูฝีปากของปรมาจารย์ด้านการตลาดระดับไฮเอนด์มากกว่าว่าจะมีวาทศิลป์ล้ำเลิศแค่ไหน!

ปรมาจารย์ร่างท้วมก้าวขึ้นโพเดียมด้วยท่าทีผ่อนคลาย ใบหน้าเปื้อนยิ้ม อาวุธคู่กายของเขามีเพียงสมุดบันทึกการสอนปกสวยงามและกระบอกน้ำเก็บอุณหภูมิที่วางแหมะไว้บนโต๊ะ

นอกจากนี้ยังมีหญิงสาววัยกลางคนรูปร่างหน้าตาดี แต่งตัวทันสมัย นั่งอยู่ด้านข้างโพเดียม คอยควบคุมแล็ปท็อปเพื่อนำเสนอสไลด์พาวเวอร์พอยต์บนจอโปรเจกเตอร์ ซึ่งนับว่าเป็นของแปลกตาทีเดียวในยุคนี้

ปรมาจารย์ร่างท้วมมองหน้าปกสไลด์ที่โชว์หราอยู่บนจอโปรเจกเตอร์ เขายกกระบอกน้ำขึ้นจิบ ก่อนจะกระแอม "อะแฮ่ม" สองทีเพื่อเคลียร์คอ พยักหน้าให้หลัวหยวนที่อยู่ตรงประตู แล้วเดินสับเท้าออกมาหน้าโพเดียมอย่างมาดมั่น เปล่งประกายความมั่นใจเต็มเปี่ยม ส่งยิ้มให้พนักงานหัวกะทิกว่าสามสิบคนที่นั่งอยู่เบื้องล่าง