บทที่ 176 ต้นแบบพนักงานดีเด่นผู้สุขุมและมั่นใจ

เสิ่นหลางหยุดนิ่งไปสองวินาทีเพื่อควบคุมจังหวะ

"เมื่อครู่นี้ผมกับหลิวเผิงเฟยมาสายไปหน่อย ที่นั่งด้านหลังเต็มหมดแล้ว เลยไม่มีทางเลือกต้องมานั่งจิ้มกงอยู่ใต้จมูกของเหล่าผู้นำ ในขณะที่ทุกคนเอาแต่เหลียวซ้ายแลขวา มีเพียงผมที่หล่อเหลาจนท่านกงหลี่สังเกตเห็น"

"ดังนั้นข้อสรุปที่ได้ก็คือ---หากอยากให้ผู้นำสนใจ ทางที่ดีที่สุดคือต้องเสนอหน้าไปอยู่ต่อหน้าพวกเขา! เอ๊ย... ไม่ใช่... ทางที่ดีคือควรจะมาสายสักหน่อย" เสิ่นหลางปล่อยวางความประหม่าไปจนสิ้น การกล่าวสุนทรพจน์แบบเป็นทางการเขาอาจไม่ถนัด แต่เรื่องหยอกล้อขำขันนั้นเขามีฝีมืออยู่บ้าง

ผู้คนในหอประชุมถูกเสิ่นหลางดึงดูดจนบรรยากาศเริ่มผ่อนคลาย ทุกคนต่างมีรอยยิ้มบนใบหน้าพลางเฝ้าดูว่าเขาจะกล่าวอะไรต่อไป

"แท่นบรรยายนี้ผมไม่รู้สึกแปลกหน้าเลยสักนิด" เสิ่นหลางวางมือทั้งสองข้างลงบนขอบแท่น พลางเอียงตัวชะโงกมองสำรวจเล็กน้อย