บทที่ 175 โดนจับมัดมือชกให้ขึ้นพูด

นั่งแช่อยู่ในห้องทำงานหัวหน้าจนถึงแปดโมงห้าสิบนาที หยางจ้านก็รู้ตัวว่าควรจะออกไปได้แล้ว เขาควงแขนหลิวเผิงเฟยเดินขึ้นไปร่วมงานมอบรางวัลชั้นบน ผู้ช่วยจางในฐานะผู้บริหารของบริษัทย่อมต้องเข้าร่วมงานนี้แน่นอน แต่จะให้ลูกน้องเดินตามหลังเจ้านายเข้างานไปพร้อมกันมันก็ดูไม่ค่อยเหมาะใช่ไหมล่ะ?

ชั้นสิบสี่ซึ่งเป็นชั้นบนสุดของบริษัท เป็นห้องประชุมแบบเปิดโล่งเต็มพื้นที่ หยางจ้านเคยมาที่นี่แค่ไม่กี่ครั้งตอนเพิ่งเข้ามาอบรมเป็นพนักงานใหม่

เขายังจำได้ดีว่าตอนนั้นมีเด็กจบใหม่หลายสิบคนมาแบ่งกลุ่มโต้วาทีและพูดคุยถึงเป้าหมายสายอาชีพของตัวเองกันที่นี่

หยางจ้านในวัยละอ่อนเคยก้าวขึ้นไปยืนบนโพเดียม ประกาศกร้าวด้วยความไร้เดียงสาว่าจะขออุทิศตนสร้างผลงานให้สายงานขายตรงของบริษัท และแล้ว... เขาก็สมหวัง ถูกเนรเทศไปอยู่แผนกธุรกิจอ๋าวโถว

เขาเสียใจกับคำพูดนั้นมาตลอดสามปีกว่า จนกระทั่งตัดสินใจกัดฟันยื่นใบลาออกแบบตัวเปล่า สะบัดก้นเดินจากไปโดยไม่เอาอะไรติดตัวไปเลยแม้แต่เส้นขน