บทที่ 174 ลูกผู้ชายต้องรู้จักอ่อนโยน

หยางจ้านถือชามและช้อนพร้อมกระติกน้ำสูญญากาศใส่อาหารเดินมาที่ห้องนอนใหญ่บนชั้นสอง แล้วค่อยๆ ผลักประตูเข้าไปอย่างเบามือ

ฮุยฮุยกับอาฉีไม่ได้ส่งเสียงเห่าเลย พวกมันมารออยู่หลังประตูตั้งนานแล้ว พอเปิดประตูออกพวกมันก็แค่ส่ายหางดิ๊กๆ ด้วยความตื่นเต้น และตามติดอยู่ข้างกายหยางจ้านอย่างแสนรู้โดยไม่ขวางทางเดินของเจ้านายเลยสักนิด

เฉินเฉินยังไม่หลับ เธอนอนห่มผ้าห่มพิงหัวเตียง ในมือถือแมกาซีนเล่มหนึ่ง แต่คิ้วกลับขมวดมุ่นเล็กน้อย

พอเห็นหยางจ้านเดินเข้ามา เฉินเฉินก็เบะปากน้อยๆ ท่าทางน่าสงสารนั้นดูน่ารักน่าเอ็นดูเสียจนลบภาพความมาดมั่นที่เธอเคยมีไปจนหมดสิ้น

"โอ๋ๆๆ~" หยางจ้านพูดด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลปนล้อเลียน เขาเดินเข้าไปวางของไว้บนโต๊ะข้างเตียง