บทที่ 173 ความทรงจำอันแสนเศร้าช่วงบรรจุพนักงาน

หยางจ้านไม่มีทางเลือก ในเมื่อฝากท้องไว้กับงานนี้แล้ว แถมเขายังคอยหยิบยื่นรางวัลพนักงานดีเด่นให้ตลอด ไม่ได้ถูกเอาเปรียบหรือโดนเขี่ยทิ้งเสียหน่อย จึงไม่มีเหตุผลที่จะต้องโมโห ได้แต่ก้มหน้ายอมรับความวุ่นวายที่ปนไปด้วยความสุขนี้ต่อไป!

เขาส่ายหน้าพลางขับรถออกจากลานจอดรถ แล้วหันไปถามหวังเฉิงที่นั่งเบาะหลังด้วยน้ำเสียงเซ็งๆ "กินข้าวที่ไหน บอกที่อยู่มา"

หวังเฉิงหัวเราะกะล่อน "ที่เดิม สวนจื่อจู๋สวรรค์ลิขิตแท้ๆ ฮ่าๆๆ"

หยางจ้านรู้สึกเซ็งนิดๆ จึงเปลี่ยนหัวข้อไปถามหลัวหยวน "เรื่องปรับเงินเดือนขึ้นหนึ่งขั้นเนี่ย คนอื่นน่ะไม่เท่าไหร่ แต่พวกผมที่เป็นพนักงานขายนี่ปรับยังไง? ปรับเงินเดือนพื้นฐานเหรอ?"

"ก็ใช่น่ะสิ" หลัวหยวนอธิบายอย่างใจเย็น "ผู้จัดการแผนกขายเขาก็มีการแบ่งระดับเหมือนกันนะ นายเป็นเด็กจบปริญญาตรีคนเดียวในรุ่น รู้ตัวไหมว่าตอนบรรจุเงินเดือนพื้นฐานนายสูงกว่าคนอื่นตั้งสองร้อย? แล้วการปฏิรูปสายงานขายตรงครั้งนี้ เขาก็แบ่งระดับเงินเดือนพื้นฐานผู้จัดการขายออกเป็นหลายขั้นเลยล่ะ"