บทที่ 172 ไม่ต้องรีบ อยู่เที่ยวต่ออีกสองวันเถอะ

บรรดา "พนักงานระดับหัวกะทิ" ที่ผ่านความลำบากจากการสอบมาหมาดๆ ตอนนี้ส่วนใหญ่ต่างพากันมาออกันอยู่ที่ลานจอดรถข้างๆ เพื่อรับอากาศบริสุทธิ์ พวกเขาจับกลุ่มสามคนห้าคนยืนสูบบุหรี่และพูดคุยหยอกล้อกัน ส่วนเรื่องที่ว่าการสอบเมื่อครู่จะได้กี่คะแนนนั้น ไม่มีใครสนใจเลยสักคน

"อาจ้าน เย็นนี้ไปต่อที่ร้านอาเหว่ยเหมือนเดิมไหม?" ผู้อำนวยการสยงถามขึ้นอย่างมีความหวัง ดูเหมือนเขายังติดลมกับความพ่ายแพ้เมื่อคืนและอยากจะแก้มือ

หยางจ้านเริ่มรู้สึกเอียนกับการอบรมสองวันนี้แล้ว ถึงแม้ตอนที่ไม่ได้อบรมจะมีกิจกรรมให้ทำมากมายและไม่น่าเบื่อ แต่การฝึกตนของเขานั้นเน้นความสมดุลระหว่างความวุ่นวายและความสงบ ลึกๆ เขาจึงไม่ค่อยอยากจะร่วมกิจกรรมแบบชายล้วนติดต่อกันหลายวันนัก

"ผมคงไปไม่ได้แล้วครับผู้อำนวยการสยง พวกพี่ไปกันต่อเถอะ ออกมาสองวันแล้ว ที่บ้านมีหมาสองตัวไม่มีใครดูแล เดี๋ยวพอจบหลักสูตรผมคงต้องรีบบึ่งกลับอ๋าวโถว ไว้คราวหน้าค่อยมาดวลกันใหม่ครับ"

ผู้อำนวยการสยงไม่ตื๊อต่อ เขาขยิบตาให้เหยียนเฟิงทีหนึ่ง เมื่อคืนเขายังไม่ทันได้เชือดแกะอ้วนแต่ดันเจ็บตัวเสียเอง ในเมื่อตอนนี้แกะอ้วนยังอยู่ตรงหน้าก็ต้องรีบคว้าโอกาสลองดูอีกสักตั้ง ไม่หวังว่าจะชนะขาดลอย ขอแค่ได้ดึงขนแกะมาสักสองเส้นให้ชื่นใจก็พอแล้ว