บทที่ 179 บังเอิญเจอพ่อตา

ใช้เวลาประมาณครึ่งชั่วโมง รถราคาหลักล้านก็ถูกจองเรียบร้อย ทั้งรูดบัตร เซ็นชื่อ ทิ้งข้อมูลติดต่อไว้ กระบวนการทั้งหมดผ่านไปอย่างรวดเร็วโดยไม่มีคำพูดไร้สาระเจือปนเลยแม้แต่น้อย

ผู้จัดการฝ่ายขายที่มาจัดการเรื่องให้ก็ไม่ใช่คนตาขาวที่จะมาถามว่า "เถ้าแก่ครับ จะจ่ายสดหรือผ่อนดีครับ?"

แต่ในความเป็นจริง ถ้าไม่ได้มาซื้อรถกับคนกันเอง หยางจ้านก็ไม่ซีเรียสที่จะจัดไฟแนนซ์หรอก คนอื่นอาจจะมองว่าดอกเบี้ยแพง แต่ในสายตาหยางจ้าน การประหยัดเงินสดหลักแสนไว้ในมือ เขาสามารถเอาไปต่อยอดหาเงินคืนค่ารถได้ในพริบตา

แต่ก็ช่างเถอะ ไม่ใช่เรื่องสลักสำคัญอะไร ถ้ามัวแต่มานั่งคิดเล็กคิดน้อยทุกวันว่าประหยัดเงินได้เท่าไหร่แล้วจะเอาไปหาเงินเพิ่มได้อีกเท่าไหร่ ชีวิตมันจะไปมีความหมายอะไรวะ

จางฉีแถมของใช้กระจุกกระจิกในรถมาให้อีกกองเบ้อเริ่ม แล้วเรียกเรียกรถสไลด์มาลากรถไปส่งให้ทันที หลังจากนั้นเขาก็บ่นอุบอิบว่า "น้องอาจ้าน รถนายทิ้งไว้ที่นี่ ฉันก็จัดการแต่งให้เนี๊ยบได้เหมือนกันแหละ จะถ่อไปให้เฉินเว่ยทำไมให้ยุ่งยากเนี่ย"