บทที่ 180 จิบชาโม้แหลกกับเถ้าแก่เฉิน

ชงชาเสร็จ ทั้งสามคนก็นั่งจิบชาสูบบุหรี่คุยกันอยู่ในห้องทำงาน

"ตอนนี้เสี่ยวหยางทำงานอยู่อ๋าวโถวเหรอ? แล้วพักอยู่ที่เซินเจิ้นหรือเปล่า?" เถ้าแก่เฉินเปิดบทสนทนาด้วยคำถามสบายๆ

หยางจ้านโน้มตัวรับถ้วยชาที่เฉินจี้เย่อยื่นให้ ใช้นิ้วเคาะโต๊ะกระจกเบาๆ สองทีเพื่อแสดงความขอบคุณตามธรรมเนียม แล้วตอบพร้อมรอยยิ้ม "คุณลุงครับ ผมทำงานที่บริษัทปิโตรเคมีฮุ่ยโจวครับ รับผิดชอบงานขายน้ำมันสำเร็จรูปอยู่ที่เขตอ๋าวโถวเป็นหลัก ผลงานก็ถือว่าพอใช้ได้ครับ ปกติวันทำงานผมก็พักอยู่ริมทะเลที่อ๋าวโถวนั่นแหละครับ ส่วนที่เซินเจิ้นเพิ่งซื้อบ้านไป เลยจะมาพักช่วงสุดสัปดาห์ตอนที่มาอยู่เป็นเพื่อนเฉินเฉินครับ"

เถ้าแก่เฉินพยักหน้าเบาๆ "ได้ยินว่าบ้านเกิดอยู่มณฑลหูหนานเหรอ? สมัยหนุ่มๆ ลุงไปแถวนั้นบ่อยนะ แทบจะเคยไปอยู่มาแล้วทุกเมืองเลย เสี่ยวหยางมาจากเมืองไหนล่ะ?"

"บ้านเกิดผมอยู่ในตัวเมืองจือเฉิงครับ ติดกับมณฑลกวางตุ้งเลย เดี๋ยวนี้ทางด่วนตัดผ่านเยอะแยะแล้ว อนาคตถ้าขับรถกลับบ้านก็คงใช้เวลาแค่หกเจ็ดชั่วโมงเองครับ" หยางจ้านจงใจตอบให้ละเอียดหน่อย เพื่อสื่อเป็นนัยว่าบ้านเขาไม่ได้อยู่ไกล หวังว่าเถ้าแก่เฉินจะไม่ได้มีทัศนคติแบบคนกวางตุ้งบางคนที่ไม่อยากให้ลูกสาวแต่งงานไกลบ้านจนกลายเป็นอุปสรรค