บทที่ 184 ตั๋วอาหารระยะยาวในที่สุดก็ลงตัว

กลับจากเซินเจิ้นมาถึงบ้านเลขที่ 168 ริมทะเลอ๋าวโถว หยางจ้านและเฉินเฉินต่างก็รู้สึกมีความสุขกับเรื่องราวในวันนี้ หยางจ้านตั้งใจเปิดไวน์แดงอีกขวด ทั้งสองคนขึ้นไปที่ระเบียงชั้นสาม นั่งจิบไวน์ฟังเสียงคลื่นและพูดคุยกัน

"แผนที่วางไว้สู้ความเปลี่ยนแปลงไม่ได้จริงๆ วันศุกร์หน้าวันเกิดคุณแม่ ผมก็ไม่ต้องมานั่งเครียดแล้วว่าจะรับมือยังไง" หยางจ้านพิงราวระเบียง โอบไหล่เฉินเฉินพลางพูดอย่างผ่อนคลาย

"จ้านจ้าน แม่ฉันชอบคุณมากเลยนะ วันนี้ดูพ่อก็ยอมรับในตัวคุณด้วย ฉันรู้สึกว่าตัวเองโชคดีจังเลย" เฉินเฉินเอียงคอแหงนมองหยางจ้าน รอยยิ้มบนใบหน้าเผยให้เห็นความสุขที่ปิดไม่มิด

หยางจ้านก้มลงไปหอมแก้มเธอ เอื้อมมือไปลูบผมเธอเบาๆ สองที ยกแก้วไวน์ขึ้นมาชนแล้วบอกว่า "เราต่างก็เป็นความโชคดีของกันและกันไงล่ะ"

เฉินเฉินจับก้านแก้วไวน์ขึ้นจิบ เอนศีรษะซบไหล่หยางจ้าน มองออกไปผืนทะเลอันไกลโพ้น ดาวตกดวงหนึ่งพาดผ่านท้องฟ้า ไม่มีเสียงอุทานตื่นเต้นใดๆ มีเพียงหัวใจสองดวงที่ขยับเข้าใกล้กันมากขึ้นเท่านั้น