บทที่ 187 สังสรรค์กับเพื่อนซี้ที่บ้าน

หยางจ้านเปลี่ยนมาใส่กางเกงขาสั้นกับรองเท้าแตะ หยิบมือถือและคว้าแบงก์ย่อยๆ ยัดใส่กระเป๋ากางเกง เดินลัดเลาะผ่านลานบ้านมุ่งหน้าไปยังตลาดสดในหมู่บ้าน

เดินไปไม่ถึงสองสามร้อยเมตร เลี้ยวเข้าซอยไปก็เจอจุดขายของสดเล็กๆ ประจำหมู่บ้านแล้ว เนื่องจากมีคนอาศัยอยู่ที่นี่เยอะ แผงขายของพวกนี้ตอนเช้าๆ จึงคึกคักมาก แต่ตอนนี้เพิ่งจะสี่โมงกว่าๆ เลยมีคนเดินจับจ่ายซื้อของกันประปราย

ที่นี่ต่างจากตลาดอาหารทะเลริมถนนสายท่าเรือที่อยู่ห่างออกไปร้อยกว่าเมตร ตรงนั้นส่วนใหญ่จะเป็นชาวประมงเอาอาหารทะเลที่เหลือมาวางขายปลีก ส่วนที่นี่เน้นขายพวกเนื้อหมู เห็ด เป็ด ไก่ ไข่ไก่ เป็นหลัก แน่นอนว่าแผงขายผักสดก็มีอยู่หลายเจ้า แม่ค้าพรมน้ำหล่อเลี้ยงไว้ตั้งแต่เช้า ทำให้ผักตอนบ่ายยังพอดูสดใหม่อยู่บ้าง

หยางจ้านชอบมาเดินซื้อของที่ตลาดแบบนี้ ไม่เหมือนซูเปอร์มาร์เก็ตใหญ่ๆ ที่ถึงจะสะดวกแต่ก็ขาดกลิ่นอายวิถีชีวิตคนเดินดินแบบนี้ไป

ช่วงบ่ายการซื้อกับข้าวก็ไม่ได้มีให้เลือกมากนัก หยางจ้านเดินเลือกหยิบๆ จับๆ เครื่องเคียงมาได้ห้าหกอย่าง แล้วก็เดินต่อไปทางถนนสายอาหารทะเล ถึงแม้ในตู้เย็นจะมีปลาและเนื้อตุนไว้อยู่แล้ว แต่เขาก็ยังอยากไปดูเผื่อจะเจอของทะเลแปลกๆ หายากบ้าง ถึงจะรู้ว่ามาตอนบ่ายแบบนี้โอกาสแทบจะริบหรี่ แต่ก็อดใจไม่ไหวต้องขอไปดูสักหน่อย