บทที่ 193 เนียนมากินข้าวมื้อค่ำบ้านเถ้าแก่เฉิน

กินข้าวกับเจ้าอ้วนช่ายเสร็จก็ขับรถกลับ คนอื่นเขาไม่ได้มีเวลาว่างชิลๆ เหมือนหยางจ้านหรอกนะ ยิ่งเป็นผู้จัดการปั๊มน้ำมันอย่างเจ้าอ้วนช่ายด้วยแล้ว การแวบออกมาพักกินข้าวข้างนอกกับหยางจ้านตอนเข้าเวรนี่ถือว่ายากมาก ถ้าขืนเจอเบื้องบนมาตรวจก็ต้องหาข้ออ้างดีๆ มาแถให้รอดให้ได้

โชคดีที่ระหว่างทางกลับได้รับโทรศัพท์จากหลี่ปินบอกว่าน้ำมันทั้งสองลำเรือส่งเสร็จเรียบร้อยแล้ว หยางจ้านเลยถือโอกาสแวะไปเอาใบเซ็นรับของเพื่อเตรียมไปออกบิลเก็บเงิน

ก็มีแค่วันออกบิลเก็บเงินประจำเดือนแบบนี้นี่แหละที่หยางจ้านต้องยอมลงมือทำเอง ลูกค้าก็เป็นของตัวเอง ขืนปล่อยให้คนอื่นทำแทนมันก็ดูไม่รับผิดชอบเกินไปหน่อย

ยิ่งไปกว่านั้น ใครเขาจะกล้าให้คนอื่นมาแย่งทำเรื่องพรรค์นี้กันล่ะ? แถมยังมีเรื่องเคลียร์เงินสดกันลับหลังอีก ใครก็ทำแทนไม่ได้ทั้งนั้น!

สำหรับวงการขายน้ำมันสำเร็จรูป การควบคุมลูกหนี้การค้านั้นถือว่าจัดการได้ง่ายมาก เพราะลูกค้าที่ได้เครดิตชำระเงินรายเดือนทุกรายล้วนต้องผ่านการอนุมัติจากฝ่ายธุรกิจของสำนักงานใหญ่ ลูกค้าที่ไม่มีปัญญาจ่ายหรือไม่มีเครดิตดีพอ หมดสิทธิ์จะมาติดหนี้แต่แรกแล้ว ดังนั้น เป้าหมายเรื่องการเก็บหนี้สำหรับแผนกธุรกิจหรือผู้จัดการขายจึงเป็นเรื่องที่ทำยอดได้สบายๆ