บทที่ 194 ลงมือทำเค้กด้วยตัวเอง

พอเข้าบ้านล้างมือเสร็จก็ตรงไปที่โต๊ะอาหาร วันไหนไม่มีแขกคนนอก แม่บ้านที่อยู่ประจำก็จะร่วมโต๊ะกินข้าวด้วยกัน เพราะยังไงก็ถือว่าเป็นญาติห่างๆ กันอยู่แล้ว

อาหารบนโต๊ะเป็นเมนูบ้านๆ แต่ก็มีทั้งปลา เนื้อ กุ้ง ปู จัดเต็มถึงห้าหกอย่าง ธรรมเนียมของคนที่นี่ถ้าไม่ดื่มเหล้าก็ต้องซดน้ำแกงก่อนกินข้าว น้ำแกงเป็ดแก่ต้มเห็ดฉาซู่ รสชาติเช็งๆ หยางจ้านกินพอเป็นพิธีแค่ชามเดียว พอคุณป้าแม่บ้านจะตักเพิ่มให้เขาก็รีบปฏิเสธเป็นพัลวัน คือไม่อยากกินเพิ่มแล้วจริงๆ

เหนี่ยวหนิววัยขวบกว่านั่งอยู่บนเก้าอี้เด็กกินข้าวเองได้แล้ว เจ้าหนูตัวอ้วนจ้ำม่ำกินข้าวตุ้ยๆ โดยไม่ต้องให้ผู้ใหญ่คอยป้อน เลี้ยงง่ายสุดๆ ไปเลย

คนกวางตุ้งน่ะปากหวานช่างเอาใจ แต่เวลากินข้าวจะไม่มาคอยคีบกับข้าวหรือเชียร์ให้ดื่มเหมือนคนหูหนาน มื้อนี้หยางจ้านเลยกินได้อย่างสบายใจไม่ต้องเกรงใจอะไร เขากินไปแค่เจ็ดส่วนก็วางตะเกียบพร้อมกับพวกผู้หญิง

หยางจ้านไม่ต้องช่วยเก็บโต๊ะ เขาเลยพาเหนี่ยวหนิวไปเล่นต่อสู้แบบลูกผู้ชายที่ห้องนั่งเล่น เล่นไปได้ไม่ถึงสองนาที พี่สะใภ้ก็เดินเข้ามาถามเบาๆ ว่า "เสี่ยวจ้าน ยังไม่รีบกลับใช่ไหม? อยู่เป็นเพื่อนคุณแม่เล่นไพ่หน่อยสิ"