บทที่ 215 ผ่านมาทางนี้ก็ต้องขอให้เจ้าถิ่นเลี้ยงข้าวสักมื้อ

หยางจ้านมองดูเหยียนจื้อหงที่วิ่งหน้าตั้งลงมา เอาเถอะ การแต่งตัวของหมอนี่มันสุดโต่งจริงๆ

จากตอนแรกที่ใส่กางเกงสแล็กซ์กับเสื้อเชิ้ต ตอนนี้เปลี่ยนมาใส่กางเกงขาสามส่วนขาบานๆ กับรองเท้าแตะหูคีบเดินดังแปะๆ มาด้วยความมั่นใจ ส่วนรองเท้าหนังคู่เดิมก็หิ้วใส่ถุงก๊อบแก๊บมา หยางจ้านแง้มถุงดูแวบเดียวก็เห็นถุงเท้าเหม็นๆ สองข้างยัดอยู่ในรองเท้า!

หยางจ้านขี้เกียจจะบ่นแล้ว หมอนี่กับหลัวเจิ้งนี่มันขั้วตรงข้ามกันชัดๆ คนนึงซกมกไม่สนใจภาพลักษณ์ ส่วนอีกคนต่อให้ใส่แค่เสื้อกล้ามกางเกงขาสั้นรองเท้าแตะก็ยังต้องคุมโทนสีให้เข้ากัน

"ไปๆ ขึ้นรถออกเดินทางได้แล้ว เก้าโมงแล้วนะเว้ย แปดร้อยกิโลเมตรนะพวก" หยางจ้านเร่งให้ทั้งสองคนขึ้นรถ

เหยียนจื้อหงขึ้นไปนั่งเบาะหน้าคู่คนขับเพราะสนิทกับหยางจ้านมากกว่า พอขึ้นรถปุ๊บก็นึกขึ้นได้ "เออ ลืมบอกไปเลย เจิ้งสิงเจี้ยนก็จะกลับไปกับพวกเราด้วยนะ เมื่อกี้ลืมบอกไป"