บทที่ 214 ออกเดินทางกันได้แล้วพวก

ขณะที่ขับรถอยู่บนถนน หยางจ้านก็แอบหงุดหงิดตัวเองที่ไปรับปากเหยียนจื้อหงไว้ แม่งเอ๊ย คิดอะไรอยู่วะถึงได้อาสาขับรถไปรับหมอนั่นถึงที่ ทั้งเปลืองน้ำมัน ทั้งเสียเวลา แถมการจัดตารางแบบนี้มันก็ไม่เมกเซนส์เอาซะเลย

ต่อให้เรียกแท็กซี่ให้ไปรับหมอนั่นมาส่งที่นี่ มันยังคุ้มกว่าขับรถไปรับเองซะอีก แต่ทำไงได้ ในเมื่อหลุดปากไปแล้วก็ต้องกัดฟันทำตามสัญญาให้จบ

จริงๆ แล้วเมื่อคืนโทรไปบอกให้หมอนั่นจัดการตัวเองก็ยังทัน แต่ใครใช้ให้หยางจ้านมัวแต่สวีตกับเฉินเฉินทั้งคืนล่ะ เลยไม่มีกะจิตกะใจจะนึกถึงเรื่องนี้เลย

ด้วยความที่คุ้นเคยเส้นทาง หยางจ้านเลยเหยียบคันเร่งทำเวลาได้ดี นัดกันไว้เก้าโมง เขาไปจอดรถรออยู่ใต้หอพักของเหยียนจื้อหงตอนแปดโมงห้าสิบเป๊ะ

จอดรถริมถนน ดับเครื่องแล้วโทรหาอีกฝ่าย จากนั้นก็ลงมายืนสูบบุหรี่รอ พอมองดูตึกแถวในหมู่บ้านแออัดรอบๆ ความทรงจำเก่าๆ ก็ผุดขึ้นมาปะปนกับความรู้สึกแปลกตา