บทที่ 221 พี่น้องคิดถึงฉันไหม

ช่วงใกล้เดือนตุลาคมในเมืองซิงเฉิง อากาศตอนกลางคืนเริ่มจะเย็นลงนิดหน่อย หยางจ้านที่ดูแลสุขภาพตัวเองเป็นอย่างดีเลยหาเสื้อกันลมแบบบางมาสวมทับไว้

กระเป๋าสตางค์ใบใหญ่ บุหรี่สามซอง แล้วก็พวกแบตเตอรี่มือถือสำรองถูกยัดใส่กระเป๋าสะพายข้างทรงสปอร์ต ของจุกจิกเยอะขนาดนี้จะให้เดินตัวปลิวก็คงไม่ไหว คิดไปคิดมาก็หยิบถุงกระดาษใส่เหล้าเหมาไถกับไวน์แดงส่งให้หลัวเจิ้งช่วยถือ

ออกจากห้องพักไปเรียกพวกเหยียนจื้อหงที่อยู่อีกห้อง ทั้งสี่คนก็ลงลิฟต์เดินเท้าไปสมทบกับเพื่อนคนอื่นๆ

พอออกมาจากโรงแรม หลัวเจิ้งก็ยืนสังเกตทิศทางอยู่บนฟุตปาธ บ่นพึมพำว่า "แบบนี้ระยะทางก็เพิ่มมาอีกสี่ห้าร้อยเมตรเลยนะเนี่ย เดินไปก็คงปาเข้าไปยี่สิบนาทีแหละ"

"ไม่เป็นไร เดินเล่นซะหน่อย ขับรถมาทั้งวันได้ยืดเส้นยืดสายบ้างก็ดี แกโทรบอกพี่เจียพวกนั้นเลยนะว่าเราไปถึงปุ๊บก็ให้ยกอาหารมาเสิร์ฟได้เลย หิวจะตายอยู่แล้ว"