บทที่ 232 บริการเปลญวนจากน้องเหยาเหยา

หลังจากพักไปสองนาที ฟูหยางก็ฮึดทำสควอตสองครั้งสุดท้ายจนเสร็จสิ้นภารกิจแบบทุลักทุเลแต่ก็ไม่ได้ขายหน้าอะไรอีก

พอเท้าแตะพื้น พ่านพ่านก็เอามือทาบอก ถอนหายใจอย่างโล่งอกที่รอดตายมาได้

แต่น่าเสียดายที่เรื่องมันยังไม่จบแค่นั้น พอฟูหยางวางพ่านพ่านลง เขาดันไม่ได้ยืดตัวขึ้นยืนตรงๆ แต่กลับเอามือยันเข่าก้มหน้าหอบแฮ่กๆ จังหวะนั้นเอง มือของพ่านพ่านที่กำลังตบหน้าอกตัวเองเบาๆ ก็อยู่ห่างจากหน้าเขาไปแค่สิบกว่าเซนติเมตรเท่านั้น

ไอ้หนุ่มที่โสดสนิทมาสองปีอย่างฟูหยาง พอเจอภาพตรงหน้าแบบระยะประชิดขนาดนี้ก็ถึงกับตาค้าง สัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าวที่พุ่งพล่านในโพรงจมูก ซึ่งแน่นอนว่ามันไม่ใช่ไอน้ำมูกแบบเมื่อกี้แน่ๆ

อาศัยจังหวะที่ไม่มีใครทันสังเกต ฟูหยางรีบเอามือกุมจมูกตัวเองไว้ แล้วทำเสียงอู้อี้ "เชี่ยเอ๊ย วาซาบิมันขึ้นจมูกว่ะ ขอตัวไปจัดการแป๊บ"