บทที่ 238 ใกล้ถึงบ้านเกิดแต่ไม่หวั่นใจ

ระยะทางขากลับปาเข้าไปเกือบสี่ร้อยกิโลเมตร มีทั้งทางด่วนสลับทางหลวงชนบท หยางจ้านกะว่าต้องใช้เวลาขับรถประมาณห้าชั่วโมงกว่าจะถึงบ้าน

เรื่องซิ่งเกินพิกัดน่ะเหรอ ลืมไปได้เลย คนมีทั้งเงินทั้งเวลาอย่างเขา ไม่มานั่งใส่ใจกับเวลาแค่ไม่กี่นาทีหรอก

หยางจ้านมักจะได้ยินคนอวดอ้างว่าขับรถจากซิงเฉิงกลับบ้านใช้เวลาแค่สามชั่วโมง พร้อมทำหน้าภูมิใจสุดๆ แต่เขาไม่เคยเห็นด้วยกับพฤติกรรมเสี่ยงตายแบบนี้เลย การทำตัวอวดเก่งแบบนี้มันทำให้กินข้าวอร่อยขึ้นหรือไง? ถ้าไม่ใช่ ก็ถือว่าโง่เง่าสิ้นดี

หยางจ้านเลยขับรถชิลๆ กินลมชมวิวไปเรื่อยๆ รถคันใหญ่ทัศนวิสัยก็ดี ขับไปชมวิวข้างทางไป เพลินจะตาย

ครึ่งชั่วโมงผ่านไป รถก็แล่นออกจากตัวเมืองเข้าสู่ทางด่วนสายหลัก ถึงแม้จะมีรถบรรทุกเยอะกว่ารถยนต์ส่วนบุคคลนิดหน่อย แต่ทางด่วนในมณฑลหูหนานรถก็ไม่ได้หนาแน่นอะไร หยางจ้านเลยกดเปิดระบบครูซคอนโทรลได้อย่างสบายใจ ช่วยผ่อนแรงไปได้เยอะ