บทที่ 237 ลาก่อนนะพวกเพื่อน ไว้เจอกันใหม่

พวกหยางจ้านขลุกอยู่ใน "ชิงซิน อินเทอร์เน็ตคาเฟ่" จนถึงสี่ทุ่มกว่า ถึงได้ปิดทริปรำลึกความหลังอันแสนจะไร้สาระนี้ลง

ช่วงประมาณหกโมงเย็น กู้ข่ายเจ๋อ เจ้าของร้านก็โผล่มาที่ร้าน แต่ไม่มีใครในกลุ่มหยางจ้านเข้าไปทักทายตีสนิทเลยสักคน

หมอนั่นเดินตรวจตราหน้าเคาน์เตอร์รอบนึง แล้วก็เดินมาป้วนเปี้ยนแถวๆ โซนที่พวกหยางจ้านนั่งเล่นอยู่ ไม่รู้ว่าจำไม่ได้จริงๆ หรือแกล้งทำเป็นจำไม่ได้กันแน่ เพราะกู้ข่ายเจ๋อก็ไม่ได้เดินเข้ามาทักทายพวกเขาสักคำ

ในเมื่อไม่ได้สนิทกันอยู่แล้ว พวกหยางจ้านก็ไม่ได้ใส่ใจอะไร กู้ข่ายเจ๋อคงไม่ได้หยิ่งยโสหรือดูถูกเพื่อนหรอก แต่อาจจะแค่ทำตัวไม่ถูกมากกว่า

เดิมทีหมอนี่ก็เป็นคนซื่อๆ ไม่ค่อยช่างพูดอยู่แล้ว เปิดร้านเน็ตมาหลายปี กอบโกยเงินไปก็เยอะ แต่กู้ข่ายเจ๋อก็ยังรับจ๊อบเป็นเด็กเสิร์ฟในร้านตัวเองมาตลอด ไม่ได้ทำตัวกร่างหรือยกตนข่มท่านแต่อย่างใด