บทที่ 248 หลงรักความอ่อนโยนของเธอ

จากจือเฉิงกลับเซินเจิ้นยังไม่มีทางด่วนยิงยาวแบบรวดเดียวจบ ระยะทางกว่าหกร้อยกิโลเมตร แถมยังมีช่วงที่ต้องขับฝ่าทางหลวงชนบทลัดเลาะข้ามเขาเหมือนที่ว่าที่พ่อตาอย่างเหล่าเฉินเคยบอกไว้ ขึ้นเขาลงห้วยแบบนี้ ขับรถมันก็แอบเพลียเหมือนกัน

แต่สำหรับหยางจ้าน เรื่องพวกนี้จิ๊บจ๊อยมาก ต่อให้รถจะบรรทุกของมาเต็มคัน แต่ถ้าเทียบน้ำหนักกันจริงๆ ก็ยังเบากว่ามีผู้โดยสารนั่งมาด้วยสองสามคนซะอีก

รถแลนด์โรเวอร์เครื่องแรงๆ ขอแค่น้ำมันเต็มถัง ขับตอนกลางวันแบบนี้ชิลๆ สบายมาก!

ออกจากบ้านตอนเที่ยงตรง อากาศช่วงฤดูใบไม้ร่วงกำลังเย็นสบาย หยางจ้านเปิดเพลงโปรดคลอเบาๆ ขับรถลัดเลาะไปตามไหล่เขาอย่างง่ายดาย

การขับรถคันใหญ่ๆ คนเดียวมันก็มีเสน่ห์ไปอีกแบบนะ โดยเฉพาะตอนขับบนทางหลวงชนบทที่คดเคี้ยวไปตามภูเขาในฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้ ได้ฟีลลิ่งกว่าขับบนทางด่วนที่น่าเบื่อเป็นไหนๆ