บทที่ 247 เต็มไปด้วยเสียงหัวเราะและของฝากเต็มคันรถ

มื้อเที่ยงจัดเต็มทั้งของป่าและของดีจากแม่น้ำ อิ่มหนำสำราญกันถ้วนหน้า เหล้าก็ดื่มกันไปพอสมควร แต่ไม่ได้ดุเดือดเหมือนเมื่อคืน เหล้าสี่ขวดที่หยางจ้านหิ้วมา ซัดกันไปสามขวดครึ่ง ส่วนไวน์แดงอีกครึ่งขวดที่เหลือ ถังกุ้ยเซียงก็หิ้วกลับไปดื่มต่อที่บ้าน

บนโต๊ะอาหาร หยางจ้านเกริ่นขึ้นมาว่าอยากหาซื้อของฝากท้องถิ่นกลับไปที่เซินเจิ้นและฮุ่ยโจวสักหน่อย ไม่เน้นของแพง แต่ขอให้เป็นของที่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว

พอได้ยินแบบนั้น ถังจื้อเซิ่งก็ทุบออกรับประกันทันที เรื่องของฝากเมืองจือเฉิง ไม่มีใครรู้ดีไปกว่าเขาแล้วว่าอะไรเด็ด อะไรอร่อย ร้านไหนทำดีที่สุด ก็แหม เขามีเพื่อนทหารแวะเวียนมาหาบ่อยๆ เวลากลับก็ต้องมีของฝากติดไม้ติดมือไปให้ตลอด

มีถังจื้อเซิ่งอาสาช่วยพาไปซื้อก็ถือว่าเข้าทางเลย ทั้งคู่นัดแนะกันว่าจะไปซื้อของพรุ่งนี้เช้า ถือเป็นการปิดท้ายงานเลี้ยงมื้อเที่ยงอย่างสมบูรณ์แบบ

สามอาหลานตระกูลถังพาภรรยากลับบ้านใครบ้านมัน ส่วนหลี่อย่าจวิน มื้อนี้ก็ทำตัวสงบเสงี่ยมเจียมตัว ดื่มเหล้าน้อยที่สุดในวง