บทที่ 246 จัดการธุระที่บ้านเสร็จสรรพ

ร้านอาหารส่วนตัวเล็กๆ แห่งนี้มีใบอนุญาตประกอบธุรกิจถูกต้องตามกฎหมาย แต่กลับไม่ยอมติดป้ายชื่อร้านหน้าบ้าน เพราะเถ้าแก่แซ่จู ถังจื้อเซิ่งกับพรรคพวกเลยมักจะเรียกกันติดปากว่า "ไปกินข้าวบ้านเถ้าแก่จู"

ชั้นล่างของร้านมีห้องส่วนตัวสามห้อง ส่วนชั้นบนมีแค่สองห้อง พื้นที่ที่เหลือเป็นที่อยู่อาศัยของครอบครัวเถ้าแก่จูทั้งหมด ร้านก็ไม่ได้ตั้งอยู่ติดถนนใหญ่ แถวนี้แม้แต่ร้านขายของชำเล็กๆ ยังต้องเดินไปอีกตั้งเจ็ดแปดสิบเมตรเลยทีเดียว

ถังจื้อเซิ่งเล่าให้ฟังว่า ที่นี่รับลูกค้าแค่วันละแปดเก้าโต๊ะเท่านั้นแหละ ลูกค้าส่วนใหญ่ก็เป็นพวก "มีระดับ" ทั้งนั้น ไม่ว่าจะเป็นมื้อเที่ยงหรือมื้อค่ำ ก็ไม่มีการเร่งให้ลูกค้ากินเสร็จแล้วรีบลุกเพื่อรับลูกค้าโต๊ะต่อไป ถึงจะบริหารร้านแบบ "ชิลๆ" ขนาดนี้ แต่ก็ยังทำกำไรเลี้ยงครอบครัวเถ้าแก่จูให้อยู่ดีกินดีได้สบายๆ

ในยุคที่กฎหมายคุ้มครองสัตว์ป่ายังไม่เข้มงวดมากนัก ร้านนี้ก็มักจะมีวัตถุดิบแปลกๆ มานำเสนออยู่เสมอ ทั้งงู หนู กบ ปลา สุกร แพะ นก หรือแม้แต่เต่า แถมฝีมือแม่ครัวก็เข้าขั้นเทพ ปรุงออกมาได้อร่อยเด็ดจนลูกค้าติดใจ นี่แหละเคล็ดลับความอยู่รอดของร้านนี้

พอทุกคนเข้ามาในห้องส่วนตัว บรรยากาศก็เริ่มครึกครื้นขึ้นมาทันที ถังจื้อเซิ่งจำหลี่อย่าจวินได้ทันทีที่เดินเข้ามา ที่แท้ตอนที่ถังจื้อหัวกลับมาเยี่ยมบ้านเกิดและนัดกินข้าวกับถังจื้อเซิ่งเมื่อก่อนหน้านี้ ก็เคยพาหลี่อย่าจวินมาร่วมวงด้วยสองครั้ง ถังจื้อเซิ่งนี่มีความจำเรื่องคนเป็นเลิศจริงๆ เจอหน้าแค่สองครั้งก็จำชื่อได้แม่นยำ นี่ก็ถือเป็นความสามารถพิเศษอย่างหนึ่งเหมือนกันนะ