บทที่ 279 นึกออกก็ตั้งขั้นตอน

รอจนผู้บริหารทั้งสองดูเหล้าเสร็จ หยางจ้านก็ช่วยหัวหน้าเฝิงหิ้วเหล้าไปไว้ที่ห้องทำงานเขา

กลับมานั่งในห้องทำงานของผู้ช่วยจางอีกครั้ง เห็นบุหรี่ของผู้ช่วยจางยังคงวางพาดไว้บนที่เขี่ยบุหรี่เหมือนเดิม ผู้บริหารคนนี้สูบบุหรี่เหมือนจุดธูป มวนนึงสูบเต็มที่ก็แค่สามสี่คำ ส่วนใหญ่ก็ปล่อยให้มันไหม้หมดไปเองบนที่เขี่ยบุหรี่นั่นแหละ

นิสัยแบบนี้คล้ายๆ กับเถ้าแก่เฉิน ว่าที่พ่อตาในอนาคตเลย เถ้าแก่เฉินชอบคีบบุหรี่ไว้ในมือ บ่อยครั้งที่โดนไฟลวกนิ้วถึงเพิ่งจะรู้สึกตัว

หยางจ้านไม่ได้เกร็งอะไร ล้วงบุหรี่ยื่นให้หัวหน้าเฝิงมวนนึง แล้วตัวเองก็จุดสูบบ้าง

ในยุคที่ยังไม่มีการห้ามสูบบุหรี่ในพื้นที่สาธารณะ มันก็สบายและอิสระแบบนี้แหละ ถึงจะเป็นนิสัยที่ไม่ดี แต่ก็ไม่มีใครลุกขึ้นมาตั้งตนเป็นคนดีสั่งสอนหรอก