บทที่ 280 หัวหน้าเฉินเรียกคุยเพื่อวางกรอบ

ในออฟฟิศคนเยอะ มีหลายเรื่องไม่สะดวกคุย หวังหงเยี่ยนก็เลยออกใบเบิกที่พักให้หยางจ้านตามระเบียบการอบรมพนักงานต่างถิ่น ที่พักก็คือศูนย์ฝึกอบรมที่เคยมาอบรมคราวก่อนนั่นแหละ

หวังหงเยี่ยนจัดการเบิกเงินอุดหนุนที่หยางจ้านควรได้ให้ครบถ้วน ที่พักมีศูนย์ฝึกอบรมให้อยู่ฟรี อาหารการกินก็มีคูปองอาหารของโรงอาหารบริษัทให้ หวังหงเยี่ยนเบิกคูปองอาหารให้หยางจ้านล่วงหน้าห้าวันตามมาตรฐานวันละสามมื้อรวดเดียวเลย จะใช้หรือไม่ใช้ก็แล้วแต่เขา

สำหรับเด็กจบใหม่ที่เพิ่งเข้ามาฝึกงานในบริษัทจริงๆ ของพวกนี้น่าจะดึงดูดใจได้มาก อย่างน้อยก็แสดงให้เห็นว่าบริษัทให้ความสำคัญถึงขั้นมีที่พักและอาหารให้พร้อม แต่เสียดายที่สำหรับหยางจ้านมันกลับไม่มีประโยชน์อะไรเลย โรงอาหารเขาอาจจะไปกินสักมื้อสองมื้อ ส่วนที่พักหยางจ้านคงไปเช่าโรงแรมอยู่เอง

ถึงหอพักของศูนย์ฝึกอบรมบริษัทจะได้มาตรฐานเดียวกับโรงแรมราคาประหยัด แต่ตอนนี้หยางจ้านมีเงิน จะหาโรงแรมดีๆ ใกล้ๆ นอนให้สบายใจไม่ได้หรือไง ค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันเดิมทีก็ไม่ได้เยอะอะไร ถ้าไม่เอาไปใช้จ่ายซื้อความสุขบ้าง จะหาเงินไปทำไมล่ะ

จัดการธุระเสร็จ ทุกคนกำลังปรึกษากันว่าจะไปกินข้าวเที่ยงที่ไหนดี จู่ๆ ก็มีคนโผล่หน้ามาครึ่งตัวตรงประตูออฟฟิศ