บทที่ 290 ประธานหลี่ปลื้มปริ่มเอ่ยชมไม่ขาดปาก

หลังจากได้สังสรรค์กับกลุ่มเพื่อนพ้องพนักงานในบริษัทอย่างเต็มคราบไปหนึ่งคืน ชีวิตการทำงานที่สำนักงานใหญ่ของหยางจ้านก็เริ่มเข้าสู่สภาวะปกติ

คำว่าปกติในที่นี้คือ ถึงเวลาพักเที่ยงอยู่กับใครก็ไปกินข้าวกับคนนั้น ไม่ต้องคอยพะวงว่าจะต้องระดมพลเรียกคนอื่นมาจอยด้วยอีก

ด้วยเหตุนี้ ตลอดทั้งวันพุธ หยางจ้านจึงใช้เวลาเกือบทั้งหมดนั่งประจำอยู่ที่โต๊ะทำงานของตัวเอง

การเขียนแผนงานการตลาดไม่เหมือนกับการเขียนนิยาย ถ้าเครื่องติดจริงๆ วันหนึ่งอาจจะปั่นนิยายได้เป็นหมื่นสองหมื่นคำ แต่ของที่ต้องเสนอให้ผู้บริหารดูจำเป็นต้องมีความรัดกุม มีการอ้างอิงหน้าหลัง มีการพิสูจน์เหตุผล จุดเด่นและขั้นตอนต้องชัดเจน และที่สำคัญคือต้องนำความคิดสร้างสรรค์มาผนวกเข้ากับความจริงให้ได้

หยางจ้านยอมเสียเซลล์สมองไปไม่น้อย ใช้เวลาสองวันเต็มปั้น "แผนการตลาดครบวงจรเพื่อการค้าปลีกน้ำมันสำเร็จรูป" ความยาวเกือบหมื่นคำออกมาจนสำเร็จ