บทที่ 296 อยู่บ้านนี่แหละสบายที่สุด

ตอนที่หยางจ้านไปขอให้หัวหน้าทั้งสามแผนกเซ็นชื่อรับรอง ทุกคนต่างก็ออกปากชวนให้เขาอยู่กินมื้อเที่ยงด้วยกัน แม้ส่วนใหญ่จะเป็นการชวนตามมารยาท แต่ถ้าหยางจ้านตกลง เหล่าหัวหน้าก็พร้อมจะลดตัวลงมาเลี้ยงมื้อกลางวันแบบคนทำงานกับเขาอย่างแน่นอน

แน่นอนว่าหยางจ้านปฏิเสธคำชวนเหล่านั้นอย่างนุ่มนวล หลังจากส่งเอกสารเสร็จเขาก็ไม่อยากอุดอู้อยู่ในตึกสำนักงานอีก จึงอ้างว่าจะไปสั่งอาหารที่ร้านรอไว้ก่อน แล้วเดินออกจากล็อบบี้บริษัทไปอย่างสง่าผ่าเผย

เขาจุดบุหรี่มวนหนึ่งพลางเดินไปตามซอยด้านหลัง หยางจ้านหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาต่อสายหาเจียงหลินเซิน รออยู่นานกว่าปลายสายจะรับ

"ทำอะไรอยู่เนี่ย ตั้งนานกว่าจะรับโทรศัพท์" หยางจ้านถามเสียงเรียบ

ทางฝั่งเจียงหลินเซินดูเหมือนจะมีคนอยู่เยอะ มีเสียงโทรทัศน์ดังแทรกเข้ามาเป็นระยะ "ฉันอยู่ที่บ้านเหยียนเฟิงน่ะ เมื่อกี้ช่วยเสี่ยวถิงอยู่ในครัว"