บทที่ 297 เปลี่ยนใจสร้างบ้านสวนใหม่

ชายหนุ่มทั้งสองก้าวเข้าประตูรั้วบ้าน หยางจ้านหันกลับไปล็อคประตูเหล็กเล็กตามหลัง

"เฮ้ย รถรูฟเวอร์คันใหญ่ของใครน่ะ ประธานจ้าน พี่เปลี่ยนรถเร็วขนาดนี้เลยเหรอ?" หวังเฉิงสะพายเป้ไว้ที่หลัง มือทั้งสองข้างหิ้วถุงกับข้าวที่หยางจ้านซื้อมา รูปร่างที่ผอมเพรียวของเขาเมื่อมองจากด้านหลังแล้วดูเหมือนเด็กหนุ่มบ้านนอกเข้ากรุงไม่มีผิด

หยางจ้านยิ้มพลางเดินเข้าไปช่วยหิ้วถุงหนึ่ง "ไม่ได้เปลี่ยนหรอก ซื้อเพิ่มมาอีกคัน รถคันนี้พื้นที่กว้างขนของได้เยอะดี"

หวังเฉิงถูกหยางจ้านกึ่งจูงกึ่งดันให้เดินเข้าบ้าน แต่สายตายังคงจ้องมอง "ของเล่น" ชิ้นใหญ่อยู่ในโรงจอดรถอย่างอิจฉา "ให้ตายเถอะ ชีวิตเศรษฐีนี่ผมไม่เข้าใจจริงๆ"

"เศรษฐีบ้าบออะไรล่ะ แค่อุปกรณ์พื้นฐานในการใช้ชีวิตน่ะ" หยางจ้านเปิดประตูบ้านแล้วหยิบรองเท้าแตะจากตู้โยนให้หวังเฉิง