บทที่ 302 พี่สาวใกล้ถึงแต่กลับขอความช่วยเหลือ

การแข่งขันแบ่งทีมภายในที่ดวลกันดุเดือดตลอดสี่สิบนาทีจบลง ทุกคนต่างยอมรับและรู้โดยทั่วกันว่าใครจะเป็นห้าตัวจริงชุดหลัก เรื่องนี้ไม่มีอะไรต้องพูดมาก ทุกคนมาเล่นเพราะความชอบเป็นหลัก ถึงจะมีความกระหายชัยชนะอยู่บ้าง แต่ก็ไม่มีใครเห็นแก่ตัวจนทำเสียเรื่อง

หลังจากพักเหนื่อยได้ไม่กี่นาที ฟู่ยู่ก็เรียกทุกคนมารวมตัวกัน เขานิ่งคิดครู่หนึ่งก่อนจะตะโกนปลุกใจเสียงดัง: "การแข่งวันนี้ทำให้ผมมั่นใจสุดๆ เลยครับ สำหรับการแข่งขันบาสเกตบอลชิงถ้วยสหภาพแรงงานของหน่วยงานและรัฐวิสาหกิจในเมืองครั้งนี้ ทุกคนมั่นใจไหมว่าจะคว้าผลงานดีๆ มาได้?"

"มั่นใจครับ... แน่นอนอยู่แล้ว... ต้องคว้าแชมป์ให้ได้..."

เสียงตอบรับอาจจะไม่พร้อมเพรียงหรือดูเคร่งขรึมเหมือนนักกีฬามืออาชีพ แต่ทุกคนก็ได้แสดงเจตนารมณ์ออกมาอย่างชัดเจน

ฟู่ยู่เองก็ไม่ได้เข้มงวดให้ต้องเป๊ะเหมือนทีมอาชีพ เขายิ้มแล้วพูดต่อ: