บทที่ 306 เสร็จสิ้นการรับของเร่งเดินทางกลับ

บริเวณร่มไม้หน้าประตูโกดังศุลกากร หยางจ้านยืนสูบบุหรี่พลางพิจารณาว่าชายวัยกลางคนข้างๆ นี้ทำอาชีพอะไรกันแน่

ต่อให้เป็นสินค้าที่ใช้เส้นสายประมูลออกมาจากโกดังในราคาที่ไม่เลว แต่เมื่อหักลบค่าขนส่ง ค่าการตลาด ค่าคลังสินค้า บวกกับค่าแรงและต้นทุนทางการเงินแล้ว หากทำขายส่งอย่างมากที่สุดก็กำไรแค่ครึ่งต่อครึ่ง แถมถ้าเลือกสินค้าไม่ดีก็อาจจะค้างสต็อกอยู่กับตัวได้

แต่ชายคนนี้กลับเสนอเพิ่มราคาให้ทันทีร้อยละห้าสิบ ถ้าจะบอกว่าเขาเป็นพ่อค้าที่รับไปขายต่อแบบปกติ ต่อให้ไอคิวของหยางจ้านลดลงไปอีกสิบจุด เขาก็ยังรู้สึกว่ามันมีเงื่อนงำ

ถ้าเป็นคนอื่นมาเจอแบบนี้ อาจจะโดนยั่วยวนด้วยกำไรที่ได้มาง่ายๆ จนตอบตกลงไปแล้ว แต่หยางจ้านทำธุรกิจนี้เพียงเพื่อให้พี่สาวอย่างหยางหลันและคณะมีงานทำเท่านั้น

เขามองว่านี่คือจุดเริ่มต้นและโอกาส เพื่อให้หยางหลันและพวกอยู่ที่บ้านเกิดได้อย่างมั่นคงและมีอะไรทำ เพราะถ้าคนเราไม่ว่างงานก็จะไม่ฟุ้งซ่าน หากเขาอยากจะหาเงินจริงๆ หยางจ้านคงไม่มาเสียเวลาทำเรื่องที่ซับซ้อนและประสิทธิภาพต่ำแบบนี้หรอก