บทที่ 316 ของถูกก็ต้องเอาเยอะหน่อย

ผู้จัดการกงมีฝีมือการชงชาที่ไม่เลวนัก เพียงไม่กี่จังหวะก็นำน้ำชามาเสิร์ฟให้ทุกคนที่นั่งอยู่ได้ครบถ้วน

หยางจ้านใช้นิ้วเคาะโต๊ะขอบคุณตามธรรมเนียม เขายกถ้วยชาปากกว้างดีไซน์ประณีตขึ้นมาดมกลิ่น แล้วค่อยๆ จิบชิมรสชาติทีละนิด เขาไม่ได้ดื่มรวดเดียวหมดเพราะน้ำชาที่เพิ่งชงเสร็จใหม่ๆ นั้นร้อนลวกปาก คนที่ยกซดทันทีได้คงมีแต่ระดับเทพเท่านั้น ไม่เช่นนั้นไม่ช้าก็เร็วคงได้ไปบริจาคค่ารักษามะเร็งหลอดอาหารที่โรงพยาบาลแน่นอน

หลังจากรินชาเสร็จ ผู้จัดการกงก็เอ่ยถามขึ้นมาอย่างไม่เป็นทางการว่า "คุณหยางปกติทำงานอยู่ที่ฮุ่ยเฉิง ทำไมถึงคิดมาทำเรื่องระดมทุนกับธนาคารที่เผิงเฉิงล่ะคะ ด้วยศักยภาพของคุณหยางเอง การหาธนาคารที่เหมาะสมในฮุ่ยเฉิงก็น่าจะเป็นเรื่องง่ายอยู่แล้วใช่ไหมคะ?"

หยางจ้านยิ้มกว้างพลางตบไหล่เจียงหลินเซินแล้วพูดว่า:

"ท่านผู้จัดการกงครับ พูดกันตรงๆ เลยนะ เงินก้อนใหญ่ของผมมักจะฝากไว้กับธนาคารไอซีบีซี ขอแค่ผมเอ่ยปากพวกเขาย่อมยินดีจัดการเรื่องพวกนี้ให้แน่นอน เพียงแต่ก่อนหน้านี้ผมยังไม่มีความจำเป็นต้องใช้ ผมเป็นคนไม่ค่อยชอบความเสี่ยง และไม่อยากทำเรื่องให้มันยุ่งยาก เจียงหลินเซินเป็นเพื่อนสนิทของผม เมื่อเขาเข้ามาทำงานที่ธนาคารของคุณ ภายใต้เงื่อนไขที่เหมือนกัน ผมย่อมเต็มใจที่จะมอบความไว้วางใจให้เขาเป็นคนจัดการครับ"