บทที่ 322 ทำไมถึงรู้สึกคุ้นตาขนาดนี้

เมื่อเถ้าแก่เฉินจัดการธุระที่โรงงานเสร็จสิ้น ทั้งหมดก็เดินทางกลับมายังโชว์รูมในนิคมอุตสาหกรรมเชียนซัน

เฉินจี้เย่ว์พาหยางจ้านขึ้นไปชั้นบนของโชว์รูมเครื่องประดับทองและเงิน ซึ่งเป็นโซนแสดงงานหยกที่มีขนาดพื้นที่ประมาณครึ่งหนึ่งของชั้นล่าง บรรยากาศที่นี่ต่างจากความอร่ามของทองคำด้านล่างอย่างสิ้นเชิง เพราะเน้นความสง่างามและประณีตเรียบง่ายกว่ามาก

จุดเด่นที่เหมือนกันคือตู้จัดแสดงที่วางสินค้าสำเร็จรูปไว้แน่นขนัด ภายในโชว์รูมไม่มีลูกค้ามากนัก เพราะที่นี่เน้นการขายส่งเป็นหลักจึงไม่ได้ใส่ใจเรื่องจำนวนคนเดินเลือกซื้อเท่าไหร่นัก

เมื่อเดินมาถึงโซนของตกแต่งบ้าน เฉินจี้เย่ว์สั่งให้พนักงานหยิบงานแกะสลักหยกที่งดงามออกมาสองชิ้น ชิ้นแรกเป็น "กิมเซียมซู" หยกสีเทาแกมเขียว นั่งอยู่บนดอกไม้และคาบเหรียญทองไว้ในปาก อีกชิ้นเป็น "กิเลนเรียกทรัพย์" หยกสีเขียวเข้มแต้มแดงเข้ม แกะสลักออกมาได้ดูมีชีวิตชีวามาก

ทั้งสองชิ้นเมื่อรวมฐานไม้แล้วมีความสูงประมาณยี่สิบเซนติเมตร วัสดุอาจไม่ใช่เกรดพรีเมียมที่นำไปทำกำไลหรือหัวแหวนได้ แต่ด้วยสายตาของช่างแกะสลักที่ดึงเอาจุดเด่นของเนื้อหินมาออกแบบ ทำให้ผลงานที่ออกมาดูสวยงามน่าประทับใจมาก