บทที่ 323 ความทรงจำอันลึกซึ้งจากการมองเพียงครั้งเดียว

หยางจ้านนั่งยองๆ อยู่หน้าหินก้อนใหญ่ที่ดูแสนจะธรรมดาก้อนนี้ เขาพยายามสงบจิตใจเพื่อคว้าเอาเศษเสี้ยวของความทรงจำที่ฝังลึกอยู่ในสมองออกมาให้ได้

มือซ้ายของเขาลูบคลำไปบนส่วนบนของหินตามสัญชาตญาณ ส่วนมือขวาถือไฟฉายความแรงสูงจ่อค้างไว้ที่เปลือกนอกของหินดิบโดยไม่ขยับเขยื้อน เขาใช้เวลาครุ่นคิดอยู่นาน จนกระทั่งนิ้วชี้ข้างซ้ายไปสัมผัสเข้ากับรอยบุ๋มบางอย่าง เขาใช้เล็บเขี่ยลงไปสองสามครั้งจนรู้สึกเจ็บนิ้วจึงหยุดการกระทำ

หยางจ้านเพ่งมองไปที่จุดนั้น รอยที่นิ้วชี้เขี่ยเจอคือรอยบุ๋มรูปดาวห้าแฉกที่ไม่ค่อยเป็นระเบียบนัก "เชี่ย!" หยางจ้านอุทานออกมาพร้อมกับหงายหลังจนก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น

เขาไม่สนใจว่าจะดูน่าอายแค่ไหน หยางจ้านรีบใช้มือยันพื้นแล้วกลับมานั่งยองๆ ท่าเดิม รีบขยับหมุนก้อนหินเพื่อนำด้านที่มีรอยบุ๋มนั้นมาไว้ตรงหน้า

หัวใจของเขาในตอนนี้เต้นรัวราวกับคลื่นคลั่ง ความทรงจำที่เคยพร่าเลือนพลันแจ่มชัดขึ้นมาในสมองทันที นี่มันต้องเป็นหิน "ดาวตกนำโชค" ก้อนนั้นแน่ๆ!