บทที่ 324 เจ้าเด็กนี่ทำเสียของจริงๆ

เมื่อเดินขึ้นมาชั้นสองพร้อมกับพนักงานชาย ก็ประจวบเหมาะกับที่เถ้าแก่เฉินและคณะเดินออกมาจากห้องคลังสินค้าพอดี

ลูกน้องสามคนของอาจารย์เหอเข็นรถเข็นขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหินดิบซึ่งถูกผ่าเปิดหน้าดินไว้แล้ว หากมองจากภายนอก หินเหล่านี้มีหลายขนาดและหลายคุณภาพปนเปกันไป แต่เมื่อเห็นพวกมันถูกวางกองรวมกันไว้อย่างไม่ใส่ใจในรถเข็น หยางจ้านก็เดาได้ทันทีว่าคงไม่มีของเกรดพรีเมียมรวมอยู่ด้วยแน่นอน

“เถ้าแก่เฉิน วันนี้เลือกวัตถุดิบไปเยอะเลยนะครับ ทำไมไม่เลือกเกรดสูงๆ กลับไปบ้างล่ะ?” หวงเวยหมินเดินขนาบข้างเถ้าแก่เฉินพลางถามยิ้มๆ

เถ้าแก่เฉินส่ายหน้าถอนหายใจ “ผมก็อยากทำสินค้าเกรดสูงเหมือนกันครับ แต่ธุรกิจหลักของจินติ่งจิวเวลรี่คือการออกแบบและแปรรูปทองคำ ส่วนงานหยกมรกตนี่ผมอยากค่อยเป็นค่อยไปดีกว่า ค่อยๆ ปั้นพนักงานและฐานลูกค้าไปก่อน อีกสักสองปีถ้าชำนาญกว่านี้ค่อยขยับขยายก็ยังไม่สายครับ”

หวงเวยหมินชูนิ้วโป้งให้ด้วยความนับถือ “เถ้าแก่เฉินสร้างจินติ่งจิวเวลรี่มาได้ใหญ่โตขนาดนี้ไม่ใช่เรื่องฟลุ๊คจริงๆ แค่ดูจากแนวคิดการบริหารที่มั่นคงแบบนี้ ผมคงต้องขอฝากตัวเป็นศิษย์เรียนรู้อีกหลายปีเลยล่ะครับ”