บทที่ 325 วินาทีพยานแห่งปาฏิหาริย์

หลังจากหินหมายเลข 314 ถูกนำเข้าเครื่องใหญ่ไปแล้ว อาจารย์เหอก็มานั่งประจำที่ข้างเครื่องตัดขนาดเล็ก เขาหยิบหินดิบหมายเลข 94 ซึ่งเป็นก้อนที่เล็กที่สุดขึ้นมา วางแนวให้ตรงกับตำแหน่งหนึ่งในสี่ของขอบหินแล้วเริ่มเดินเครื่อง

เมื่อเสียงตัดดัง “ซี้ด... ซี้ด...” หยางจ้านพลันนึกถึงตอนเด็กๆ ที่เคยช่วยพ่อใช้เครื่องตัดเหล็กตัดเหล็กเส้น ภาพเหตุการณ์และกลไกของเครื่องจักรแทบไม่ต่างกันเลย ดูเพียงครู่เดียวเขาก็รู้สึกว่าตัวเองก็น่าจะคุมเครื่องได้

เครื่องตัดตัวใหญ่เนื่องจากมีฝาครอบปิดมิดชิด เสียงที่ออกมาจึงดูดุดันและอู้อี้ ส่วนเครื่องตัดตัวเล็กเสียงจะแหลมสูงแต่มีประสิทธิภาพรวดเร็วกว่ามาก เพียงไม่นานหินก้อนเล็กก็ถูกผ่าออก

อาจารย์เหอหยุดเครื่อง สวมถุงมือแล้วหยิบหินออกจากแท่นมาแผ่ออก เขาพิเคราะห์แล้วส่ายหน้า “ไม่ได้เรื่อง ลองตัดตามขวางอีกมีดเถอะ ถ้าสียังไม่ขึ้นก็โยนทิ้งได้เลย”

เขาไม่รอคำตอบ ส่งชิ้นเล็กที่ฝานออกมาให้หยางจ้าน ส่วนชิ้นใหญ่ที่เหลือวางกลับบนแท่น ปรับทิศทางให้ทำมุมเก้าสิบองศากับรอยเดิมแล้วเริ่มตัดอีกครั้ง