บทที่ 372 ส่วนลดมาตรฐานเดียวกันกับยอดจองสองชั้น

หวังฉี่เซิ่งเป็นคนจ่ายบิลค่าอาหารก่อนจะเดินนำลงไปข้างล่าง

หยางจ้านและจางเจี้ยนเดินตามมาเป็นคู่สุดท้าย เนื่องจากทานมื้อเช้ามาก่อนแล้ว มื้อชายามสายมื้อนี้หยางจ้านจึงแทบไม่ได้แตะอะไรเลย ดูเหมือนว่าโรงน้ำชาแห่งนี้จะไม่มีวาสนาต่อกันเท่าไรนัก

พูดถึงเรื่องไม่มีวาสนา พอเดินลงมาถึงข้างล่าง เขากลับเห็นคนสองคนกำลังเดินสวนเข้ามาในโรงน้ำชาพอดี

สายตาของหยางจ้านเฉียบคม เขาจำได้ทันทีว่าเป็นจางอี้ฮั่นและเฉินเฟย ทั้งคู่เพิ่งตื่นนอนตอนสิบโมงเช้าแล้วมากินน้ำชาตามวิถีสาวมั่นคนเมือง

ขณะที่กำลังลังเลว่าจะทักทายดีหรือไม่ สองสาวก็เดินตรงแน่วไปทางขวาตามพนักงานเพื่อหาโต๊ะว่างในโถงใหญ่โดยไม่ได้สังเกตเห็นเขาเลย