บทที่ 373 เลิกมาดขรึมแล้วถอนตัวอย่างเงียบเชียบ

ตึกอาคารสองที่คุณเซียวอธิบายคืออาคารที่ตั้งอยู่ด้านหน้าติดทะเลและด้านซ้ายติดสระว่ายน้ำ เป็นอาคารที่มีลิฟต์สามตัวและมีห้องพักสี่ห้องต่อหนึ่งชั้น ดังนั้นแต่ละชั้นจึงมีห้องพักสี่ห้อง ห้องสองห้องที่อยู่ฝั่งริมทะเลคือห้องขนาดใหญ่ 220 ตารางเมตร ส่วนอีกสองห้องที่อยู่อีกฝั่งคือห้องขนาดเล็ก 164 ตารางเมตร ซึ่งไม่ต้องเดาเลยว่าทุกห้องสามารถมองเห็นวิวทะเลได้ทั้งหมด

เมื่อคำนวณดูแล้ว พื้นที่รวมตามโฉนดของแต่ละชั้นจะอยู่ที่ 768 ตารางเมตร สองชั้นรวมกันเท่ากับ 1,536 ตารางเมตร หากคิดราคาขายสูงสุดที่ 8,000 หยวนต่อตารางเมตร เพียงแค่หยางจ้านดีดนิ้วหนึ่งที ยอดเงินที่ต้องจ่ายจะสูงถึง 12.288 ล้านหยวน

หากถามว่าแพงไหม หรูไหม? ถ้าวัดกันในยุคนี้ถือว่าแพงเอาเรื่อง แต่ความหรูหราอาจจะดูธรรมดาในสายตาคนทั่วไป ทว่าในใจหยางจ้านกลับคิดเพียงว่า—คุ้มค่าที่สุด!

ใครบ้างจะไม่มีความฝันเล็ก ๆ ที่อยากจะกว้านซื้ออสังหาริมทรัพย์ตุนไว้ หยางจ้านไม่ได้เสียเวลาเที่ยวหาข้อมูลบ้านจากที่นั่นที่นี่ เขาตั้งใจจะกว้านซื้อบ้านมาเก็บไว้ให้ได้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ภายใต้ขอบเขตของศีลธรรม ในเมื่อมาเจอโอกาสดีขนาดนี้ การซื้อเก็บไว้สักไม่กี่ห้องก็ไม่ถือว่าผิดเจตจำนงของตัวเอง

หวังฉี่เซิ่งโทรศัพท์ไปขออนุมัติเพียงไม่กี่นาที จากนั้นเขาก็โทรศัพท์คุยธุระต่ออีกสองสามสาย ก่อนจะเดินกลับมาบอกด้วยน้ำเสียงหนักแน่นว่า “เรียบร้อย! ส่วนลด 10% (เก้าสิบเปอร์เซ็นต์) โอกาสทองแบบนี้ไม่ได้มีมาบ่อย ๆ แถมยังแถมค่าส่วนกลางให้ฟรีอีกสองปีด้วย เชิญเพื่อน ๆ ไปเซ็นชื่อจองกันได้เลยครับ!”