บทที่ 386 ลาก่อนปีสองพันหก

เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว วันหยุดปีใหม่สามวันตรงกับช่วงสุดสัปดาห์พอดี จึงได้หยุดต่อเนื่องกันโดยไม่ต้องทำงานชดเชย

แต่น่าเสียดายที่ทั้งสามวันนี้ไม่อาจหาที่ไปสำเริงสำราญได้ เพราะวันที่ 31 ธันวาคม วันสิ้นปี เป็นวันที่ไป๋ตงตงจัดงานเลี้ยงประกาศตัวว่าได้สร้างครอบครัวแล้ว ไม่รู้ว่าการเลือกจัดงานในวันสุดท้ายของปีมีนัยสำคัญอะไรหรือไม่ แต่อาจเป็นเพียงเพื่อให้เพื่อนร่วมงานที่ได้หยุดพักผ่อนมีเวลาว่างมาทานข้าวด้วยกันได้

เพราะในเมืองฮุ่ยเฉิง คนที่คู่รักคู่นี้เชิญมาล้วนเป็นเพื่อนร่วมงานและเพื่อนร่วมชั้นเรียนทั้งสิ้น ไม่มีญาติผู้ใหญ่ตามมาด้วยแม้แต่คนเดียว งานแต่งงานอย่างเป็นทางการจะจัดขึ้นอีกครั้งเมื่อพวกเขากลับไปที่บ้านเกิด ถึงตอนนั้นเพื่อนๆ ในฮุ่ยเฉิงก็ไม่จำเป็นต้องเดินทางไปร่วมงานอีก

ส่วนวันที่ 1 มกราคม คือวันจัดงานมงคลสมรสของฟู่ยวี่และหยางอีอี งานนี้ทั้งหยางจ้านและเฉินเฉินหนีไม่พ้น ต้องไปร่วมแสดงความยินดีอย่างแน่นอน โชคดีที่หยางอีอีเคยบอกไว้ก่อนหน้านี้ว่าไม่ต้องให้ทั้งคู่เป็นเพื่อนเจ้าบ่าวเพื่อนเจ้าสาว ดังนั้นแค่ไปทานข้าวและมอบของขวัญชิ้นใหญ่ให้ตามมารยาทก็นับว่าช่วยประหยัดแรงไปได้มากทีเดียว

ปีเก่ากำลังจะผ่านพ้นไป ด้วยเหตุนี้หยางจ้านจึงเปลี่ยนทรงผมใหม่เป็นแบบทรงสกินเฮดตัดสั้นกุดแนบหนังศีรษะ เมื่อประกอบกับกล้ามเนื้อช่วงบ่าและลำคอที่มีรูปทรงชัดเจนและใบหน้าหล่อเหลามาดดิบ เนื่องจาก "อาจารย์โทนี่ระดับประธานาธิบดี" เล็มผมให้อย่างประณีตและเป็นระเบียบ จึงไม่มีส่วนไหนที่ดูเหมือนนักโทษที่กำลังรับโทษทัณฑ์ ในทางกลับกัน มันกลับส่งเสริมให้ใบหน้าที่ดูมีความเที่ยงธรรมแฝงไปด้วยกลิ่นอายของชายหนุ่มผู้กร้านโลก