บทที่ 387 น้ำใจและวิถีคนล้วนมีความหมาย

วันแรกของปี 2007 หยางจ้านตื่นขึ้นมาตรงเวลาในเวลาตีสี่ครึ่ง

หลังจากเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จเขาก็หอมแก้มเฉินเฉินที่ยังคงหลับสนิทเบาๆ ครั้งหนึ่ง เธอไม่ต้องไปเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้หยางอีอี จึงไม่จำเป็นต้องรีบไปช่วยงานที่เมืองฮุ่ยเฉิงแต่เช้าตรู่ ช่วงเที่ยงค่อยนั่งรถของเหยียนเฟิงตามไปก็พอ

อากาศค่อนข้างดี ชายทะเลในช่วงเช้ามืดเริ่มมีลมเย็นพัดผ่านให้รู้สึกตัวสั่นเล็กน้อย

หยางจ้านไม่ใช่เพื่อนเจ้าบ่าวและไม่ได้อยู่ในทีมญาติมิตร แต่เขาก็ยังเลือกสวมชุดสูทลำลองที่ดูเป็นทางการขึ้นมาหน่อย ไม่ดูโอ้อวดหรือแปลกแยกเกินไป การสวมบทบาทเป็นเพียงคนขับรถในขบวนรับเจ้าสาวธรรมดาๆ ก็นับว่าไม่เลวทีเดียว

ทางฝั่งเจ้าบ่าวอย่างฟู่ยวี่นั้นความจริงก็ไม่ได้ติดขัดอะไร เดิมทีเขาอยากให้หยางจ้านมาเป็นเพื่อนเจ้าบ่าวด้วยซ้ำ แต่เนื่องจากความสัมพันธ์ของเฉินเฉิน หยางอีอีจึงรู้สึกว่าหากเอาสองคนนี้มาไว้ข้างกายตนเองจะถูกแย่งความโดดเด่นไปเสียเปล่าๆ อีกอย่างหยางอีอีเป็นคนในพื้นที่ จึงไม่ขาดแคลนเพื่อนร่วมชั้นและเพื่อนสนิทที่จะมาทำหน้าที่นี้ เธอจึงให้ทั้งคู่เป็นเพียงแขกผู้มีเกียรติร่วมชมพิธีอย่างสบายใจจะดีกว่า