บทที่ 393 รำลึกความหลังถึงแสงจันทร์กระจ่างในวัยเยาว์

ชิวเจิ้งเจี๋ยได้ฟังคำพูดของหยางจ้านก็รู้สึกไม่สบอารมณ์อย่างแรง เขาขึ้นเสียงสูงกล่าวประชดประชันว่า “พับผ่าสิ รถราคาห้าแสนหยวน อีกห้าปีพี่จะขับมาจอดโชว์ต่อหน้านายให้ดูเป็นขวัญตาเลยคอยดู ส่วนเรื่องวันหยุดนี่พี่ยอมแพ้ว่ะ พวกพนักงานรัฐวิสาหกิจนี่มันน่าอิจฉาชะมัด มีกระทั่งวันหยุดเยี่ยมญาติ ยอมใจพวกนายจริงๆ”

หยางจ้านหัวเราะร่าอย่างได้ใจ เขาหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วสะบัดนามบัตรใบหนึ่งส่งให้ชิวเจิ้งเจี๋ย “เห็นไหม ไม่ใช่แค่นายหรอกที่ได้เลื่อนตำแหน่ง เพื่อนคนนี้อยู่ในองค์กรใหญ่ก็เลื่อนตำแหน่งโชว์นายได้เหมือนกัน”

นามบัตรใบนี้แน่นอนว่าเป็นตำแหน่งรองหัวหน้าแผนกของหยางจ้าน เขาตั้งใจพกมาเพื่อเปิดศึกท้าดวลกับชิวเจิ้งเจี๋ยอย่าง ยุติธรรม โดยเฉพาะ

“เชี่ย... มาแรงขนาดนี้เลยเหรอ?” ชิวเจิ้งเจี๋ยเพ่งมองหัวโขนบนนามบัตร ก่อนจะแสยะยิ้มเหยียดหยาม “องค์กรใหญ่แล้วไง นายมันก็แค่ รอง สู้พี่ไม่ได้หรอกว่ะ”

“เชอะ เรื่องหัวโขนน่ะมันหามายากที่ไหนกันเล่า” หยางจ้านยิ้มกวนๆ พร้อมสะบัดนามบัตรออกมาอีกใบ “ดูนี่ซะก่อน เพื่อนคนนี้ยังมีงานเสริมนะจ๊ะ โชว์เหนือใส่นายแบบเบาๆ ไปก่อน”