บทที่ 392 เพื่อนร่วมชั้นนัดพบที่บ้าน

รอดพ้นมาได้โดยไร้เหตุระทึกจนถึงวันหยุดสุดสัปดาห์ ในช่วงเดือนนี้หยางจ้านตัดสินใจว่าจะแวะไปทานข้าวที่บ้านเฉินเฉินให้บ่อยขึ้น เพราะช่วงสิ้นปีเขาตั้งใจจะพาธิดาผู้แสนเรียบร้อยของพวกเขาหนีไปเที่ยวบ้านตัวเอง จึงต้องเอาตัวเข้าแลกเพื่อเป็นการชดเชยไว้ก่อน

คืนวันศุกร์เขาจึงอยู่ที่บ้านเฉินเฉินจนถึงสี่โมงเย็นเศษถึงได้กลับ พอดีกับที่ท่านประธานเฉินอยู่บ้าน มื้อนั้นเขาเลยอยู่เป็นเพื่อนดื่มเหล้านอกจนเต็มคราบ

ด้วยฐานะและตำแหน่งของท่านประธานเฉินในตอนนี้ ปกติเขามักจะไม่ดื่มเหล้าข้างนอกแล้ว จะยอมจิบสักสองสามแก้วก็ต่อเมื่ออยู่บ้านเท่านั้น เมื่อก่อนลูกชายทั้งสองคนไม่ค่อยมีใครอยู่ดื่มเป็นเพื่อนเขานัก แต่ตอนนี้มีหยางจ้านมาร่วมวงด้วย พี่ใหญ่เฉินจี้เยี่ยเลยพลอยกระตือรือร้นที่จะร่วมวงดื่มด้วยกันไปหลายแก้ว

ขากลับตอนกลางคืนย่อมต้องเรียกใช้บริการลูกน้องคนสนิทมาขับรถให้ เมื่อมาถึงใต้ตึกหยางจ้านไม่ได้สั่งให้ขับรถเข้าไปข้างใน แต่หยิบซองจดหมายออกจากกล่องเก็บของตรงที่พักแขนยัดใส่มือเว่ยกั๋วกวี๋องพลางสั่งความว่า “ต่อไปจะจ่ายค่าจ้างให้ทุกวันที่ห้าของเดือนนะ เดือนที่แล้วพี่คิดให้นายเต็มเดือนเลย”

พูดจบหยางจ้านก็เปิดประตูลงจากรถพลางตบประตูเบาๆ แล้วบอกต่อว่า “เอารถกลับไปขับเถอะ พรุ่งนี้เที่ยงพี่ต้องไปทานข้าวบ้านเพื่อน พรุ่งนี้เช้ามารับพี่หน่อยนะ”