บทที่ 400 ฉันจะกลับ แต่นายยังฝืนอวดเก่ง

คนหนึ่งทำงานที่อ่าวอ๋าทัว อีกคนทำงานที่เผิงเฉิง สองคนที่มีความเกี่ยวข้องกันเล็กน้อยกลับมาบังเอิญเจอกันในเมืองเล็กๆ ของตงกวน แถมยังเป็นห้องน้ำสาธารณะในคาราโอเกะอีกต่างหาก ต้องบอกว่าโลกนี้มันช่างมหัศจรรย์จริงๆ

"รอก่อนนะ อั้นแทบตาย ขอปล่อยน้ำแป๊บ"

หลี่เวินตง ก้าวไปข้างหน้าอีกนิด ปล่อยน้ำไปพลางหันมาคุยกับหยางจ้านไปพลาง "ฉันมาดูโปรเจกต์กับผู้บริหารหวังของเทียนอวี้แคปปิตอล ก็หวังจงจวิ้นที่เคยเล่นไพ่ด้วยกันคราวนั้นไง นี่ไง คืนนี้โดนรับรองแบบฟูลคอร์ส โห... บริการดีเกินร้อย ฉันเลยออกมาหลบมุมหน่อย แล้วนายล่ะ?"

"ฉันโดนเพื่อนสมัยมัธยมต้นลากมางานเลี้ยงน่ะสิ ดันมีพวกขี้เก๊กโผล่มาทีหลัง เห็นแล้วหงุดหงิดเลยออกมาสูดอากาศ กะว่าเดี๋ยวก็จะชิ่งแล้วเหมือนกัน"

หยางจ้านล้วงบุหรี่มาจุดสูบ ทั้งสองคนพ่นควันปุ๋ยๆ อยู่ในห้องน้ำ