บทที่ 406 มีแต่พวกฝรั่งกำมะลอทั้งนั้น

ความจริงตอนที่หยางจ้านเดินเข้าไปใกล้ในไม่กี่วินาทีนั้น เขาได้ยินคำพูดครึ่งท่อนของ “นักข่าว” วัยกลางคน ก็พอจะเดาสถานการณ์ออกแล้ว

เจอเรื่องแบบนี้ขืนมัวแต่อ้ำอึ้งก็ไม่มีประโยชน์ ยิ่งไปเจอพวกหน้าด้านปากเสีย พูดจาชวนโมโหถึงจะไม่ทำร้ายร่างกายแต่ก็ทำให้อารมณ์เสียได้

ถึงตอนนั้นถ้านายทำเป็นไม่สนใจหรือเมินใส่ มันก็เหมือนเหยียบขี้ไก่ รู้สึกหงุดหงิดใจเปล่าๆ

ดังนั้นหยางจ้านเลยตัดสินใจทำตามที่คิดทันที แกล้งสวมบทเป็นไอ้หนุ่มตกอับที่ยอมเป็นลูกเขยแต่งเข้าบ้านคนรวย แล้วก็เป่าหูเรื่องฐานะลูกสาวเศรษฐีของเฉินเฉินให้เว่อร์ๆ เข้าไว้

ในเมื่อเป็นลูกสาวเศรษฐีแล้ว ใครจะไปสนข้อเสนอโง่ๆ ของ “นักข่าว” พรรค์นี้กันล่ะ นี่มันคนละระดับเลยนะโว้ย!